Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Witstaarthoornkolibrie
Witstaarthoornkolibrie | Boissonneaua jardini
Velvet-purple Coronet | Coronita aterciopelada | Coroinha-aveludada
De witstaarthoornkolibrie is een donkere hoornkolibrie van het vochtige bergbos op de Pacifische flank van de Andes in het zuidwesten van Colombia en het noordwesten van Ecuador. Het mannetje is van onder diep fluweelpaars en heeft een grotendeels witte staart. De soort komt alleen voor in de Chocó-regio.
Geluid
Hoge, scherpe tsiet-tonen en een snel gekwetter, vooral bij achtervolgingen rond bloemen en voederflessen.
Opname: Patricio Mena Valenzuela — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een korte, rechte zwarte snavel. Het mannetje is van een afstand zwart; van dichtbij is de onderkant diep paarsviolet en heeft de rug een glinsterend groene tot turquoise glans, de kruin glanst blauw. De ondervleugel is kastanjebruin. De staart is wit, met donkere middelste veren en donkere toppen. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, maar is doffer en heeft soms grijsbruine randjes op de onderdelen.
Verwarringssoorten
De bruinstaarthoornkolibrie Boissonneaua flavescens is groen met een lichte onderkant en een geelbruine staart, en leeft hoger. De keizerinbriljantkolibrie Heliodoxa imperatrix is groter, groen, met een lange, diep gevorkte donkere staart. De violetstaartnimf Aglaiocercus coelestis heeft bij het mannetje een zeer lange, violette staart.
Leefgebied
Vochtig bergregenwoud en nevelwoud aan de Pacifische kant, bosranden en open plekken, ruwweg tussen 700 en 2300 m. Foerageert vooral in het middelste en hoge deel van het bos, aan bloeiende epifyten en bomen, en verdedigt voederflessen. Het nest is een napje van mos op een tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de Pacifische flank van de Westelijke Cordillera, vooral in het zuiden van het land. In Ecuador op de westflank van de Andes in het noorden. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij voederplaatsen in het lagere nevelwoud ten noordwesten van Quito en in Nariño. Het mannetje toont de paarse kleur en de witte staart vooral in goed licht.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein en ontbossing tast het leefgebied aan, maar de soort komt in beschermde gebieden en bosfragmenten nog vrij algemeen voor.
Wetenschappelijke naam
Boissonneaua jardini | (Bourcier, 1851)
Bourcier beschreef de soort in 1851 als Trochilus Jardini; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Boissonneaua werd in 1854 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam eert de Franse ornitholoog Adolphe Boissonneau, die in de eerste helft van de 19e eeuw kolibries beschreef. De soortnaam eert Sir William Jardine (1800–1874), Schots natuuronderzoeker en uitgever van ornithologische werken. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Nanegal, Pichincha, Ecuador.