Alle soorten › Zangvogels › Winterkoningen › Zebrawinterkoning
Zebrawinterkoning | Campylorhynchus fasciatus
Fasciated Wren | Cucarachero ondeado | Garrinchão-ondulado
De zebrawinterkoning is de grote, grijs en wit gebandeerde winterkoning van de droge Pacifische kant van Ecuador en Peru en van het Marañóndal. Groepjes tot tien vogels trekken luidruchtig door doornstruweel, boomgaarden en tuinen en zingen samen in koor. Hij broedt vaak in een oud nest van een ovenvogel.
Geluid
Harde, krassende ratels gemengd met gorgelende tonen, door paren of groepen in koor gezongen; roep een hard, schurend tsjrr.
Opname: Luis D. Montalvo — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
19 cm, met een vrij lange, licht gebogen snavel en een lange, gebandeerde staart. De kruin is grijs, met een grijsachtige wenkbrauwstreep. Rug en schouders zijn donkergrijs, met witachtige spikkels en dwarsbanden; de staart is vuilwit en zwartbruin gebandeerd. De onderdelen zijn witachtig, met grote donkergrijze vlekken op borst en buik en dwarsbanden op de flanken. Vogels in Ecuador en het uiterste noordwesten van Peru zijn bleker, met minder scherpe vlekken. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn van onder minder scherp getekend.
Verwarringssoorten
De langstaartspotlijster Mimus longicaudatus leeft in hetzelfde landschap, maar is groter, met een ongebandeerde rug, een donkere oogstreep en witte staartpunten. De marañónwinterkoning Pheugopedius sclateri is kleiner, met een effen bruine rug en een fijn gespikkelde borst, en blijft in de ondergroei. De tijgerwinterkoning Campylorhynchus zonatus van vochtig bos in het noordwesten van Ecuador heeft oker op de rug en een kaneelkleurige buik.
Leefgebied
Droog doornstruweel, droog en halfgroenblijvend loofbos, cactusstruweel, boomgaarden, akkerranden, tuinen en dorpen; in Ecuador ook in vochtiger loofbos. Van zeeniveau tot ongeveer 1500 m, plaatselijk tot 2500 m in de droge dalen. Zoekt in groepjes insecten tussen bladeren en schors en op de grond. Een dominant paar broedt, geholpen door de groep; het nest is een koepel van gras met een ingang aan de zijkant, in een doornboom of cactus, of in een oud kleinest van een ovenvogel (Furnarius).
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het droge westen en zuiden, van Manabí en de omgeving van Guayaquil tot El Oro en Loja. In Peru langs de kust van Tumbes en Piura zuidelijk tot Lima, en in het binnenland in het droge Marañóndal en aangrenzende dalen, van Cajamarca en Amazonas tot Huánuco. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij boerderijen, in boomgaarden en in tuinen in het droge noordwesten van Peru en het zuidwesten van Ecuador; groepjes zingen in de ochtend in koor vanaf struiken en bomen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Verdraagt sterk door de mens veranderd land, zoals boomgaarden en dorpen.
Wetenschappelijke naam
Campylorhynchus fasciatus | (Swainson, 1838)
Swainson beschreef de soort in 1838 als Furnarius fasciatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Campylorhynchus werd in 1824 ingevoerd door Spix. De geslachtsnaam komt van Grieks kampulos, 'gebogen', en rhunkhos, 'snavel'. De soortnaam komt van Latijn fasciatus, 'gebandeerd', naar het gestreepte verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Peru.