Alle soorten › Futen › Futen › Zilverfuut
Zilverfuut | Podiceps occipitalis
Silvery Grebe | Zambullidor plateado | Mergulhão-de-orelha-amarela
De zilverfuut is de gewone fuut van de meren in de hoge Andes. Hij is grijs en wit, met een rood oog, en leeft vaak in groepen; hij broedt in kolonies met drijvende nesten. De vogels in het gidsgebied horen bij de noordelijke ondersoort juninensis, die door sommige auteurs als aparte soort wordt behandeld.
Geluid
Korte, fluitende roepen, in kolonies vaak een zacht gekwetter van vele vogels tegelijk.
Opname: Fabio Schunck — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
25–28 cm, met een ronde kop, een korte, dunne snavel en een rood oog. Rug en vleugels zijn grijs, de onderdelen en voorhals wit. Kruin en achterhals zijn donkergrijs tot zwartachtig. In het broedkleed groeien grijsachtige tot lichtgele pluimen achter het oog; bij de noordelijke vogels zijn die korter en minder opvallend dan bij de zuidelijke. In de vlucht een witte vleugelstreep. De seksen zijn gelijk; jongen zijn bruiner.
Verwarringssoorten
De punafuut Podiceps taczanowskii is groter en slanker, met een langere hals en een lange, spitse snavel, en leeft alleen op het Junín-meer. De witwangfuut Rollandia rolland is kleiner en donkerder, met een zwarte hals en een witte wangvlek. De titicacafuut Rollandia microptera is groter, met een kastanjebruine hals en een lange snavel, en leeft in het Titicacabekken. De dikbekfuut Podilymbus podiceps is bruin, met een dikke snavel.
Leefgebied
Open meren en lagunes in de Andes met ondergedoken waterplanten, ook zoutere meren, meest tussen 2500 en 4800 m. Duikt naar insectenlarven, kreeftjes en andere kleine waterdieren. Broedt in kolonies op drijvende nesten van plantenresten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia zeldzaam en zeer lokaal in het zuiden. In Ecuador lokaal op meren in de hoge Andes. In Peru verspreid op meren in de Andes, onder meer het Junín-meer en het Titicacameer. In Bolivia op het altiplano, met het Titicacameer. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Chili en Argentinië, met de zuidelijke ondersoort tot in Patagonië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek open meren in de puna af, zoals het Junín-meer en de meren rond het Titicacameer; de vogels zwemmen vaak in groepen ver van de oever. In Ecuador op meren in de hoge Andes.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in deze soortopvatting; plaatselijk talrijk in de Andes. Watervervuiling door mijnbouw, verandering van het waterpeil en droogte bedreigen plaatselijk meren.
Wetenschappelijke naam
Podiceps occipitalis | Garnot, 1826
Garnot beschreef de soort in 1826 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Podiceps werd in 1787 ingevoerd door Latham. De geslachtsnaam komt van Latijn podex (genitief podicis), 'achterste', en pes, 'voet', naar de poten die ver achter aan het lichaam staan. De soortnaam komt van Latijn occiput (genitief occipitis), 'achterhoofd', naar de kenmerkende veren op het achterhoofd. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Falklandeilanden.