Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Zuidelijke langstaartmuisspecht
Zuidelijke langstaartmuisspecht | Deconychura pallida
Mournful Long-tailed Woodcreeper | Trepatroncos colilargo sureño | Arapaçu-rabudo-do-sul
De zuidelijke langstaartmuisspecht is de langstaartmuisspecht van het westen en zuiden van het Amazonegebied, waaronder het oosten van Colombia, Ecuador, Peru en het noorden van Bolivia. De drie langstaartmuisspechten golden vroeger als één soort en zijn vooral aan de zang te onderscheiden. Hij leeft schuw in het binnenste van regenwoud en voetheuvelbos.
Geluid
De zang is een langzame reeks hoge, klagende fluittonen die geleidelijk dalen, waaraan de Engelse naam verwijst. De roep is een kort, scherp tsjiet.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
19–21 cm, slank, met een dunne, rechte snavel en een lange, stijve, roodbruine staart. De bovendelen zijn olijfbruin, vleugels, stuit en staart roodbruin. Een smalle, geelbruine wenkbrauwstreep loopt achter het oog. De keel is geelbruin, kruin en borst zijn fijn geelbruin gestreept op een olijfbruine ondergrond; de buik is effen. Mannetjes zijn iets groter dan vrouwtjes, verder zijn de seksen gelijk.
Verwarringssoorten
De vlekkeelmuisspecht Certhiasomus stictolaemus is kleiner, met een kortere staart en een gevlekte in plaats van gestreepte keel. De wigsnavelmuisspecht Glyphorynchus spirurus is veel kleiner, met een korte, wigvormige snavel. De grijze muisspecht Sittasomus griseicapillus heeft een ongestreepte, grijsolijfkleurige kop en borst. De grijswangmuisspecht Dendrocincla fuliginosa is groter en forser, zonder strepen. In het uiterste oosten van Colombia kan de noordelijke langstaartmuisspecht Deconychura longicauda voorkomen, die vooral aan de zang te herkennen is.
Leefgebied
Het binnenste van vochtig regenwoud op terra firme en vooral voetheuvelbos en lager bergbos op de oostflank van de Andes, van het laagland tot ongeveer 1500 m. Klimt langs stammen in de onderste en middelste lagen en zoekt insecten en spinnen in schors en mos, vaak in gemengde groepen. Het nest ligt in een holte of spleet in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: ten oosten van de Andes, in de voetheuvels en het Amazonegebied. Ecuador: in het laagland en de voetheuvels ten oosten van de Andes. Peru: in het Amazonegebied en in de voetheuvels van de oostflank. Bolivia: in het noorden en in de voetheuvels van de Yungas. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen en zuiden van het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen in het binnenste van voetheuvelbos op de oostflank en let op een slanke muisspecht met een lange staart die laag langs stammen klimt. De dalende, klagende fluittonen zijn vooral in de vroege ochtend te horen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied, maar is gebonden aan het binnenste van ongestoord bos en verdwijnt waar het bos wordt gekapt of versnipperd.
Wetenschappelijke naam
Deconychura pallida | Zimmer, 1929
Zimmer beschreef de soort in 1929 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Deconychura werd in 1891 ingevoerd door Cherrie. De geslachtsnaam komt van Grieks deka, 'tien', onux, 'klauw', en oura, 'staart'. Cherrie meende dat de soort tien staartveren had met stijve, uitstekende schachtpunten; later bleek het er twaalf te zijn. De soortnaam komt van Latijn pallidus, 'bleek'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Hyutanahan, Rio Purus, Amazonas, Brazilië.