Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Zwartborstbergnimf
Zwartborstbergnimf | Oreotrochilus melanogaster
Black-breasted Hillstar | Estrella de pecho negro | Estrela-de-peito-preto
De zwartborstbergnimf leeft alleen in de hoge Andes van het midden van Peru. Het mannetje is de enige bergnimf met een geheel zwarte borst en buik. Hij leeft op de koude puna tot boven 4500 m en overleeft de nachtvorst in een diepe slaaptoestand.
Geluid
Een hoog, scherp tsiet en een droog gekwetter bij achtervolgingen.
Opname: Dan Lane — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een korte, iets gebogen zwarte snavel. Het mannetje is olijfgroen tot bronsgroen van boven, met een glinsterend groene keel. Borst en buik zijn zwart, de flanken bruinachtig. De staart is overwegend donker. Het vrouwtje is grijsbruin van boven en lichtbruin tot vuilwit van onder, met een gestippelde keel; de buitenste staartpennen hebben witte toppen.
Verwarringssoorten
De Peruaanse bergnimf Oreotrochilus stolzmanni en de estellabergnimf Oreotrochilus estella hebben witte onderdelen met een donkere of kastanjebruine streep over de buik en een grotendeels witte staart. De olijfkleurige doornsnavel Chalcostigma olivaceum leeft ook op de puna, maar is egaal donker olijfgroen, met een zeer korte snavel en een lange staart. Vrouwtjes van bergnimfen lijken sterk op elkaar; het gebied geeft de doorslag.
Leefgebied
Puna-grasland met rotsen en ravijnen, hellingen met lage bloeiende struiken, Polylepis-bosjes en de randen van bofedales, ruwweg tussen 3500 en 4600 m. Bezoekt vooral de bloemen van Chuquiraga en andere lage struiken en kruiden, en vangt kleine insecten. Het nest hangt beschut onder een rotsoverhang of tegen de wand van een ravijn.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in de hooglanden van het midden van het land, onder meer in de departementen Junín en Lima. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Op de puna rond het Junínmeer en bij Marcapomacocha in het hooggebergte boven Lima, waar vogels bij bloeiende struiken tussen de rotsen foerageren, vooral in de ochtend.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is beperkt, maar het leefgebied is grotendeels intact; begrazing en mijnbouw tasten het plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Oreotrochilus melanogaster | Gould, 1847
Gould beschreef de soort in 1847 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Oreotrochilus voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam combineert Grieks oros, 'berg', met het kolibriegeslacht Trochilus. De soortnaam combineert Grieks melas, 'zwart', met gastēr, 'buik'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).