Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Peruaanse bergnimf
Peruaanse bergnimf | Oreotrochilus stolzmanni
Green-headed Hillstar | Estrella de cabeza verde | Estrela-de-cabeça-verde
De Peruaanse bergnimf is de bergnimf van de hoge Andes van het noorden en midden van Peru. Hij werd lang als ondersoort van de estellabergnimf beschouwd en wordt nu als aparte soort behandeld. Net als zijn verwanten overleeft hij koude nachten in een diepe slaaptoestand en klampt hij zich bij het foerageren vaak aan bloemen vast.
Geluid
Een hoog, scherp tsiet en een droog gekwetter, vooral bij achtervolgingen.
Opname: Niels Krabbe — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–14 cm, met een korte, iets gebogen zwarte snavel en sterke poten. Het mannetje heeft een groene kop en een glinsterend groene keel, van onderen begrensd door een smalle zwarte rand. De bovendelen zijn olijfgroen tot grijsgroen. De onderdelen zijn wit, met een donkere, bijna zwarte streep over het midden van de buik. De staart is grotendeels wit, met donkere buitenranden en groenachtige middenpennen. Het vrouwtje is grijsbruin van boven en vuilwit van onder, met een fijn gestippelde keel en een donkere staart met witte hoeken.
Verwarringssoorten
De estellabergnimf Oreotrochilus estella vervangt hem in het zuiden van Peru; het mannetje heeft een grijsbruine kop en een kastanjebruine buikstreep. De zwartborstbergnimf Oreotrochilus melanogaster in het midden van Peru heeft een geheel zwarte borst en buik. De blauwkeelbergnimf Oreotrochilus cyanolaemus in het zuiden van Ecuador heeft een blauwe keel. Vrouwtjes van deze bergnimfen lijken sterk op elkaar; het gebied geeft de doorslag.
Leefgebied
Puna- en jalcagrasland, rotsige hellingen en ravijnen, Polylepis-bosjes en struikrijke hellingen met bloeiende planten, ruwweg tussen 3000 en 4500 m. Bezoekt vooral laag bloeiende struiken en kruiden, zoals Chuquiraga, en vangt kleine insecten. Overnacht en broedt beschut onder rotsoverhangen, in grotten of in gebouwen; het nest hangt aan een rotswand of muur.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in de Andes van het noorden en midden van het land, van Cajamarca zuidwaarts. In Ecuador hooguit in het uiterste zuiden; de status daar is onduidelijk. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij bloeiende struiken op rotsige hellingen en in ravijnen boven de boomgrens in het noorden en midden van Peru, vroeg in de ochtend als de vogels na de koude nacht actief worden. Vaak zit hij op een rotsblok of laag in een struik.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied is uitgestrekt; begrazing, branden en het verzamelen van brandhout kunnen bloeiende struiken en Polylepis-bosjes plaatselijk aantasten.
Wetenschappelijke naam
Oreotrochilus stolzmanni | Salvin, 1895
Salvin beschreef de soort in 1895 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Oreotrochilus werd in 1847 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks oros, 'berg', met het kolibriegeslacht Trochilus. De soortnaam eert Jan Sztolcman (Stolzmann, 1854–1928), Pools zoöloog die in Peru verzamelde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Huamachuco en Cajamarca, Peru.