Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Blauwkeelbergnimf
Blauwkeelbergnimf | Oreotrochilus cyanolaemus
Blue-throated Hillstar | Estrella de garganta azul | Estrela-de-garganta-azul
De blauwkeelbergnimf is een bergnimf van het páramo in het zuidwesten van Ecuador, die pas in 2018 als soort werd beschreven. Het mannetje heeft een glinsterend ultramarijnblauwe keel. Het verspreidingsgebied beslaat slechts enkele bergkammen, en de stand wordt op hooguit enkele honderden vogels geschat.
Geluid
Gevarieerd, zoals bij verwante bergnimfen: snelle reeksen hoge tonen die in toonhoogte op en neer gaan, en enkelvoudige, korte roepjes.
Opname: Niels Krabbe — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een korte, iets gebogen, zwarte snavel. Het mannetje is smaragdgroen van boven en op de kop, met een glinsterend ultramarijnblauwe kin en keel, begrensd door een smalle, fluweelzwarte kraag. Borst en buik zijn vuilwit, met een zwarte streep over het midden van de buik; de staart is blauwzwart, met wit aan de onderzijde. Het vrouwtje is groen van boven en grijsachtig bruingeel van onder, met een gestippelde, grijsachtige keel en witte vlekken in de staart, die per vogel verschillen.
Verwarringssoorten
De Ecuadoraanse bergnimf Oreotrochilus chimborazo leeft verder naar het noorden; het mannetje heeft een geheel violetblauwe kop. De Peruaanse bergnimf Oreotrochilus stolzmanni komt ten zuiden van het verspreidingsgebied van deze soort voor, in het noorden van Peru; het mannetje heeft een glinsterend groene keel. De roestteugelbergnimf Urochroa bougueri is groter, met een langere, rechte snavel en een roodbruine vlek bij de snavelbasis, en leeft lager langs bergbeken.
Leefgebied
Grasrijk páramo met verspreide struiken, langs beken op kleine bergkammen, rotsige hellingen en steile oevers, tot ongeveer 3700 m. Foerageert vooral aan de bloemen van Chuquiraga jussieui, ook aan ericaceeën, en klampt zich daarbij vaak zijwaarts of ondersteboven aan de takken vast. Vangt ook kleine vliegen, deels in de vlucht.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador alleen in een klein gebied in de westelijke Andes van het zuidwesten, in de provincies El Oro, Loja en Azuay, onder meer op de Cerro de Arcos; het gebied ligt tussen het dal van de Jubones in het noorden en het stroomgebied van de Puyango en Catamayo in het zuiden. Ontbreekt in Colombia, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Op de Cerro de Arcos in El Oro, bij bloeiende Chuquiraga-struiken langs beekjes in het páramo. De vogels zijn het actiefst als de zon na mistige perioden doorbreekt.
Staat van instandhouding
Ernstig bedreigd. De stand is zeer klein en het verspreidingsgebied beslaat ruwweg 100 tot 150 km². Branden, begrazing en goudwinning in het páramo bedreigen het leefgebied; rond de Cerro de Arcos wordt aan bescherming gewerkt.
Wetenschappelijke naam
Oreotrochilus cyanolaemus | Sornoza-Molina, Freile, Nilsson, Krabbe & Bonaccorso, 2018
Sornoza-Molina, Freile, Nilsson, Krabbe & Bonaccorso beschreef de soort in 2018 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Oreotrochilus werd in 1847 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks oros, 'berg', met het kolibriegeslacht Trochilus. De soortnaam combineert Grieks kuanos, 'donkerblauw', met laimos, 'keel', naar de blauwe keelvlek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cerro de Arcos, El Oro, Ecuador.