Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Zwarte berghoningkruiper
Zwarte berghoningkruiper | Diglossa humeralis
Black Flowerpiercer | Pinchaflor negro | Fura-flor-preto
De zwarte berghoningkruiper is een egaal zwarte berghoningkruiper van struweel, heggen en bosranden hoog in de noordelijke Andes. Hij is een van de algemeenste nectardieven van de hooglanden en komt ook in tuinen en akkerranden voor. De wetenschappelijke naam humeralis verwijst naar de grijze schoudervlek van de vogels in de Oostelijke Andes van Colombia.
Geluid
De zang is een snelle, ongeordende reeks kwetterende en tjilpende tonen, vaak lang volgehouden; de roep is een kort tsik.
Opname: Paul Coopmans — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een opgewipte snavel met een haakje aan de punt. Geheel dof zwart; vogels van de Oostelijke Andes van Colombia hebben een kleine blauwgrijze schoudervlek, die bij vogels verder naar het westen en zuiden meestal ontbreekt. De seksen zijn gelijk; jongen zijn bruiner, met een lichtere, gestreepte onderkant.
Verwarringssoorten
De glansberghoningkruiper Diglossa lafresnayii is groter en glanzender, met een duidelijke blauwgrijze schoudervlek, en leeft meer in bos rond de boomgrens. De witflankberghoningkruiper Diglossa albilatera is kleiner en grijzer zwart, met een witte vlek op de flanken. De maskerberghoningkruiper Diglossa cyanea is blauw met een zwart masker. In het noorden van Peru grenst de soort aan de zwartkeelberghoningkruiper Diglossa brunneiventris, die een kastanjebruine buik en een grijze baardstreep heeft.
Leefgebied
Struweel, heggen, bosranden, struikrijke páramo, tuinen en akkerranden, meestal tussen ongeveer 2400 en 3800 m. Leeft alleen of in paren en sluit zich minder vaak dan verwanten aan bij gemengde groepen. Prikt bloemkronen aan de zijkant open voor nectar en eet ook insecten. Het nest is een kom in een struik of in dichte begroeiing.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Oostelijke, Centrale en Westelijke Andes en in de Sierra de Perijá. In Ecuador langs de Andes en in de inter-Andesdalen over vrijwel de hele lengte van het land. In Peru alleen in het uiterste noorden. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs heggen en struikrijke wegranden boven 2500 m en bij bloeiende struiken in tuinen; de vogels zijn onrustig en springen snel van bloem naar bloem.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen en wijd verspreid; de soort verdraagt een door mensen gevormd landschap met heggen en tuinen goed.
Wetenschappelijke naam
Diglossa humeralis | (Fraser, 1840)
Fraser beschreef de soort in 1840 als Agrilorhinus humeralis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Diglossa werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks diglōssos, 'met twee tongen' of 'tweetalig'. De soortnaam komt van Latijn humerus, 'schouder': 'van de schouder', naar de afwijkend gekleurde schoudervlek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.