Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Witbaardberghoningkruiper
Witbaardberghoningkruiper | Diglossa mystacalis
Moustached Flowerpiercer | Pinchaflor bigotudo | Fura-flor-bigodudo
De witbaardberghoningkruiper is een zwarte berghoningkruiper met een witte baardstreep, van het hoger gelegen bergbos en de boomgrens in Peru en Bolivia. Hij vervangt ten zuiden van de Marañón de glansberghoningkruiper. Met de witte baard en de roestbruine onderstaart is hij in zijn verspreidingsgebied direct te herkennen.
Geluid
De zang is een snelle, hoge, kwetterende reeks van dunne tonen. De roep is een scherp tsit.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14 cm, met een zwarte, opgewipte snavel met een haakpunt. Het kleed is grotendeels zwart, met een opvallende witte baardstreep onder het oog langs de keel, een blauwgrijze schoudervlek en roestbruine onderstaartdekveren. Afhankelijk van de ondersoort loopt er een smalle witachtige of roestkleurige band over de borst. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer en bruiner, met een minder duidelijke baardstreep.
Verwarringssoorten
De zwartkeelberghoningkruiper Diglossa brunneiventris heeft een grijze baardstreep, maar een grijze rug en een roestbruine buik. De zwarte berghoningkruiper Diglossa humeralis is geheel zwart, zonder witte baardstreep; hij komt alleen in het noorden van Peru voor. De grijsbuikberghoningkruiper Diglossa carbonaria in Bolivia heeft een grijze buik en geen witte baardstreep. De maskerberghoningkruiper Diglossa cyanea is blauw, met een zwart masker.
Leefgebied
Hoger gelegen bergbos, dwergbos aan de boomgrens, Polylepis-bosjes en struikgewas aan de rand van de puna, ruwweg tussen 2800 en 4000 m. Leeft alleen of in paren, vaak in gemengde groepen, en zoekt in bloeiende struiken naar nectar, die hij steelt door bloemen aan de basis open te prikken; eet ook insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru langs de Andes ten zuiden van de Marañón, van het noorden tot het zuidoosten. In Bolivia op de oosthelling van de Andes, in de Yungas. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk aan de boomgrens en in Polylepis-bosjes in de Andes van Peru en Bolivia naar zwarte vogels die bloeiende struiken afzoeken; de witte baardstreep valt ook op afstand op.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen in geschikt leefgebied; branden en kap van het bos aan de boomgrens verminderen plaatselijk het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Diglossa mystacalis | de Lafresnaye, 1846
De Lafresnaye beschreef de soort in 1846 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Diglossa werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks diglōssos, 'met twee tongen' of 'tweetalig'. De soortnaam komt van Grieks mustax, 'snor': met een snorstreep. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Yungas van La Paz, Bolivia.