Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Zwartkeelberghoningkruiper
Zwartkeelberghoningkruiper | Diglossa brunneiventris
Black-throated Flowerpiercer | Pinchaflor gorjinegro | Fura-flor-de-garganta-preta
De zwartkeelberghoningkruiper is een zwarte berghoningkruiper met een kastanjebruine buik en een grijze baardstreep, van struweel en heggen in de Andes van Peru en Bolivia. Hij komt ook voor in drogere dalen en in dorpstuinen. Een kleine, afgezonderde stand leeft ver naar het noorden in de Centrale Andes van Colombia.
Geluid
De zang is een snelle, hoge, kwetterende en trillende reeks tonen; de roep is een kort, metaalachtig tsit.
Opname: Nick Athanas — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
14 cm, met een opgewipte snavel met een haakje aan de punt. Kop, keel en bovendelen zijn zwart, met een blauwgrijze schoudervlek en een grijze stuit. Een smalle grijze baardstreep scheidt de zwarte keel van de wang. Borst en buik zijn kastanjebruin, de flanken grijs. De seksen zijn gelijk; jongen zijn bruiner en van onderen gestreept.
Verwarringssoorten
De grijsbuikberghoningkruiper Diglossa carbonaria in Bolivia heeft een grijze in plaats van kastanjebruine buik; plaatselijk worden mengvormen gemeld. De witbaardberghoningkruiper Diglossa mystacalis leeft in vochtiger bos aan de boomgrens en heeft een witte of roomkleurige baardstreep en een zwarte buik met een roestbruine onderstaart. De zwarte berghoningkruiper Diglossa humeralis in het noorden is geheel zwart. De kleverberghoningkruiper Diglossa sittoides is van boven blauwgrijs en heeft een roestkleurige keel.
Leefgebied
Struweel, heggen, bosjes van Polylepis, struikrijke hellingen, akkerranden en tuinen, ook in vrij droge inter-Andesdalen, meestal tussen ongeveer 2500 en 4200 m. Prikt bloemkronen aan de zijkant open voor nectar en eet ook insecten. Het nest is een kom in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen een kleine, geïsoleerde stand in de Centrale Andes. Ontbreekt in Ecuador. In Peru wijd verspreid in de Andes, van het noorden tot het zuiden, op beide flanken en in de inter-Andesdalen. In Bolivia in de Andes van het westen, ongeveer zuidelijk tot Cochabamba. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het uiterste noorden van Chili.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk in dorpen en langs heggen in de Peruaanse hooglanden bij bloeiende struiken en tuinbloemen; de vogel is onrustig en ook in bebouwd gebied aanwezig.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen en wijd verspreid in Peru; de geïsoleerde stand in Colombia is klein.
Wetenschappelijke naam
Diglossa brunneiventris | de Lafresnaye, 1846
De Lafresnaye beschreef de soort in 1846 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Diglossa werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks diglōssos, 'met twee tongen' of 'tweetalig'. De soortnaam komt van middeleeuws Latijn brunneus, 'bruin', en Latijn venter, 'buik': bruinbuikig. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Peru.