Alle soorten › Hoenderachtigen › Hokko's en chachalaca's › Zwarte hokko
Zwarte hokko | Crax alector
Black Curassow | Pavón guayanés | Mutum-poranga
De zwarte hokko is een grote hokko van het regenwoud van het Guianaschild, die in het gidsgebied alleen in het oosten van Colombia voorkomt. Mannetje en vrouwtje lijken op elkaar: beide zijn zwart met een witte onderbuik. Een opvallend kenmerk is de gekleurde wasvlies aan de snavelbasis, zonder knobbel.
Geluid
Het mannetje laat een zeer laag, brommend geluid horen, vaak in de schemering en 's nachts. Daarnaast hoge fluittonen als alarm.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
85–95 cm. Glanzend zwart met een kuif van gekrulde veren en een witte onderbuik en onderstaart; de staart heeft geen witte punt. De wasvlies aan de snavelbasis is rood bij vogels in Colombia en het westen van Venezuela, oranjegeel verder naar het oosten; er is geen knobbel. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, maar heeft witte bandjes in de kuif. Jonge vogels zijn doffer, met fijne bandering op de vleugels.
Verwarringssoorten
De geelknobbelhokko Crax daubentoni van het noordoosten heeft bij het mannetje een gele knobbel en een witte staartpunt. De knobbelhokko Crax globulosa heeft een rode knobbel en rode lellen en leeft in overstroomd bos verder naar het zuiden. De kleine mesbekpauwies Mitu tomentosum is kleiner, mist de kuif en heeft een roodbruine onderbuik en staartpunt. De nachthokko Nothocrax urumutum is veel kleiner en roodbruin.
Leefgebied
Hoog regenwoud op terra firme, ook bos op witzand en langs rivieren, in het laagland tot ongeveer 600 m. Zoekt op de bosbodem naar gevallen vruchten en zaden; slaapt in bomen. Het nest is een schaal van takken in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland ten oosten van de Andes, vooral in het oosten en noordoosten van de Amazone- en Orinocostreek. Niet in Ecuador, Peru en Bolivia. Buiten het gidsgebied in het zuiden en oosten van Venezuela, de Guyana's en het noorden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Grote, ongerepte bosgebieden zonder jacht bieden de beste kans. Vogels lopen in de vroege ochtend over paden en langs rivieroevers en vluchten bij verstoring de bomen in.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort is wijdverbreid, maar wordt intensief bejaagd en is rond nederzettingen en wegen verdwenen; ontbossing in het Amazonegebied vermindert het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Crax alector | Linnaeus, 1766
Linnaeus beschreef de soort in 1766 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Crax werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Grieks kra, een schertsende verkorting van kranos, 'helm', naar de kopveren. Linnaeus voerde de naam in 1744 in. De soortnaam komt van Grieks alektōr, 'haan'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit tropisch Amerika.