Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Zwartkeeldikbekje
Zwartkeeldikbekje | Sporophila ruficollis
Dark-throated Seedeater | Capuchino garganta café | Caboclinho-de-papo-escuro
Het zwartkeeldikbekje is een capuchino, een dikbekje van de graslanden van het zuiden van Zuid-Amerika. Het mannetje is van boven grijs, met een donkerbruine keel en kaneelkleurige onderdelen. De soort broedt vooral in Argentinië, Paraguay en Uruguay, en trekt in de zuidelijke winter noordwaarts tot in het laagland van Bolivia.
Geluid
De zang is een heldere, gevarieerde reeks fluittonen en trillers; in de wintergebieden zingen de vogels weinig. De roep is een zacht tsjuu.
Opname: Guillermo Treboux — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, met een korte, dikke, donkere snavel. Het mannetje heeft een grijze kruin, nek en rug, donkere vleugels met een witte vleugelspiegel, een donker kastanjebruine tot zwartachtige keel en bovenborst, en kaneel- tot roodbruine onderdelen en stuit. Het vrouwtje is van boven bruin en van onderen lichter geelbruin, zonder kenmerken. Jonge mannetjes lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het okerbuikdikbekje Sporophila hypoxantha mist de donkere keel. Het iberadikbekje Sporophila iberaensis heeft wel een grijze kruin, maar een olijfbruine rug, en de donkere keel loopt door als smalle nekband, niet tot op de borst. Het roodstuitdikbekje Sporophila hypochroma is van onderen donkerder kastanjebruin, zonder donkere keel. Vrouwtjes van deze groep zijn in het veld niet met zekerheid te onderscheiden.
Leefgebied
Natte graslanden, moerasranden en savannes met hoog gras; in de wintergebieden ook weilanden en droger grasland. In het laagland, meestal onder 500 m. Eet vooral graszaden, in de winter vaak in gemengde groepen met andere capuchino's. Het nest is een kleine kom laag in gras of in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia vooral wintergast (ongeveer april–oktober) in de savannes van Beni en in het laagland van Santa Cruz; in het zuidoosten broedt de soort mogelijk plaatselijk. In Peru zeldzaam in het zuidoosten (Pampas del Heath). Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedt de soort in het noordoosten van Argentinië, Paraguay, Uruguay en het zuiden van Brazilië; ze overwintert ook in het midden en westen van Brazilië.
- Jaarrond
- Zomergast (ca. apr–sep)
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek tussen april en oktober in de savannes van Beni naar groepen zaadeters in hoog gras en let tussen de andere capuchino's op mannetjes met een donkere keel.
Staat van instandhouding
Gevoelig. De stand neemt af door de omzetting van graslanden in landbouwgrond en bosaanplant, door branden en door vangst als kooivogel.
Wetenschappelijke naam
Sporophila ruficollis | Cabanis, 1851
Cabanis beschreef de soort in 1851 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Sporophila werd in 1844 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks sporos, 'zaad', en philos, 'houdend van'. De soortnaam komt van Latijn rufus, 'roodbruin', en collum, 'hals', naar de roodbruine hals. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Montevideo, Uruguay.