Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Zwartnektangare

Zwartnektangare | Tangara labradorides

Metallic-green Tanager | Tangara verdiplata | Saíra-verde-metálica

De zwartnektangare is een tangare van de subtropische zone van de noordelijke Andes, met een zilverachtig blauwgroen kleed dat van kleur verandert met de lichtinval. Hij leeft in paartjes of kleine groepjes en sluit zich vrijwel altijd aan bij gemengde groepen van tangaren in de boomkronen. Zijn Nederlandse naam verwijst naar de zwarte streep over kruin en achterhals.

Zwartnektangare (Tangara labradorides)
Foto: Joseph C Boone — CC BY-SA 4.0 · Wikimedia Commons

Geluid

Hoge, dunne tsit-roepjes, vaak in snelle reeksen wanneer een groep zich verplaatst. Een echte zang valt weinig op.

Luister: ZangXC544513

Opname: Nunes-de-Almeida — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto

Herkenning

13 cm. Het kleed is grotendeels glanzend zilverig blauwgroen, op kop en borst meer groenblauw, naar de buik toe bleker. Teugel en voorhoofd zijn zwart, en een zwarte streep loopt over het midden van de kruin naar de achterhals. Vleugels en staart zijn zwart met blauwgroene randen; de kleine dekveren zijn blauw. Het midden van de buik is witachtig, de onderstaartdekveren zijn lichtbruin. De snavel is zwart. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer en grijzer.

Verwarrings­soorten

De zilverbrauwtangare Tangara cyanotis heeft een zwarte kop en rug met een lichtblauwe wenkbrauwstreep. De zilvervlektangare Tangara nigroviridis is zwart met blauwgroene vlekjes en een zwart masker. De azuurkoptangare Stilpnia cyanicollis heeft een blauwe kop en een zwart lichaam. De zilvergroene tangare Chlorochrysa phoenicotis van de westhelling is helderder groen met een grijze oorvlek, zonder zwart op de kruin.

Leefgebied

Kronen en randen van vochtig bergbos en nevelwoud, ook secundair bos, bosranden langs wegen en losse bomen in open terrein, ruwweg tussen 1200 en 2400 m. Zoekt kleine vruchten en bessen en speurt dunne takken en de onderkant van bladeren af naar insecten. Bouwt een komvormig nest in een boom.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.

Verspreiding en trek

In Colombia in alle drie de cordilleras van de Andes; in Ecuador op beide hellingen van de Andes; in Peru in het noorden, aan de westhelling in het uiterste noordwesten en aan de oosthelling zuidwaarts tot ongeveer het midden van het land. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 1,41° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

Bij gemengde groepen tangaren langs bosranden en wegen in de subtropische zone, zoals in de bergbossen van West-Ecuador en de Colombiaanse cordilleras. Bij voederplaatsen met fruit bij lodges komt hij soms dichtbij.

Staat van instandhouding

Wereldwijd niet bedreigd. Vrij algemeen in bosgebieden en ook in bosresten en secundair bos aanwezig, maar lijdt plaatselijk onder ontbossing.

Wetenschappelijke naam

Tangara labradorides | (Boissonneau, 1840)

Boissonneau beschreef de soort in 1840 als Tanagra (Aglaia) labradorides; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Tangara werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam komt uit het uitgestorven Tupi, waarin tangara 'danser' betekent. De soortnaam komt van labradoriet, een iriserend mineraal, en Grieks -oidēs, 'lijkend op', naar de metaalglans van het verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.