Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Zwartteugelmaskerzanger
Zwartteugelmaskerzanger | Geothlypis auricularis
Black-lored Yellowthroat | Mascarita lorinegra | Pia-cobra-de-loro-preto
De zwartteugelmaskerzanger is een gele maskerzanger van de natte laaglanden ten westen van de Andes in Ecuador en Peru. Hij werd vroeger tot de Zuid-Amerikaanse maskerzanger gerekend en is daar uiterlijk nauwelijks van te onderscheiden, maar het zwart in het gezicht van het mannetje is beperkter. Hij leeft in rietvelden, moerassen en rijstvelden, ook in de oases van de Peruaanse kustwoestijn.
Geluid
De zang is een snelle, heldere, kwetterende reeks fluittonen, vaak vanaf een rietstengel of struik. De roep is een scherpe tsjip.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een vrij lange, afgeronde staart en een stevige snavel. Het mannetje is olijfgroen van boven en helder geel van onderen, met zwart op voorhoofd, teugel en rond het oog; dit masker is kleiner dan bij de verwante soorten en wordt aan de bovenkant begrensd door een grijsachtige kruin. Het vrouwtje heeft geen masker, een olijfkleurige kop met een gelige oogring en teugel en gele onderdelen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De groenkruinmaskerzanger Geothlypis semiflava, in het vochtige noordwesten van Ecuador, heeft een groot zwart masker dat ver over voorhoofd en oorstreek reikt, zonder grijze rand, en een olijfkleurige kruin. De gewone maskerzanger Geothlypis trichas is als dwaalgast mogelijk en heeft een witachtige rand boven het masker en een witachtige buik. De zuidelijke maskerzanger Geothlypis velata en de Zuid-Amerikaanse maskerzanger Geothlypis aequinoctialis leven ten oosten van de Andes.
Leefgebied
Rietvelden, moerassen en lagunes met oeverbegroeiing, rijstvelden, ruigten langs irrigatiekanalen en rivieren in de kustvalleien, en vochtig struikgewas, vooral in het laagland, plaatselijk hoger in de dalen. Zoekt laag in de begroeiing naar insecten en spinnen. Het nest is een open kom, laag in dichte begroeiing.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het westelijke laagland, vooral in het droge en halfdroge zuidwesten. In Peru in de kustvalleien en oases van het westen, van Tumbes zuidwaarts tot ten minste het departement Lima. Ontbreekt op de Galápagos en in Bolivia; uit Colombia niet met zekerheid bekend. Endemisch voor het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs rietkragen, irrigatiekanalen en rijstvelden in de kustvalleien van het noorden van Peru of het zuidwesten van Ecuador. In de ochtend zingen mannetjes vanaf een stengel aan de rand van het riet.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt geïrrigeerd landbouwgebied, maar is afhankelijk van natte plekken; drooglegging van moerassen en lagunes tast het leefgebied plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Geothlypis auricularis | Salvin, 1883
Salvin beschreef de soort in 1883 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Geothlypis werd in 1847 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks geō-, 'grond-, aard-', met thlupis, een niet geïdentificeerd klein vogeltje. De soortnaam komt van Latijn auricularis, 'van het oor', naar de zwarte vlek rond oog en oorstreek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Callao, Peru.