Witstaartbuizerd (Geranoaetus albicaudatus) — Vorstmans Gids van de Vogels van het Caribisch gebied

Geluid

Vrij luidruchtig rond het nest: een hoge, kakelende reeks ke-ke-ke-ke of kla-kla-kla, met een rinkelende klank die aan het blaten van een geit of de lach van een meeuw doet denken.

Luister: ZangXC832952

Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · ingekort tot de eerste 60 s, mono · xeno-canto

Herkenning

44–60 cm, met lange, brede vleugels die in zit voorbij de korte staart reiken. Volwassen vogels zijn van boven donker leigrijs, met een roestbruine schoudervlek die vooral bij zittende vogels zichtbaar is. De onderdelen en ondervleugeldekveren zijn wit; de slagpennen zijn grijs en donker getipt. De staart is wit met fijne grijze bandering en een brede zwarte eindband. Een donkere vorm, grijs tot zwartachtig met een witte staart, komt in Zuid-Amerika voor. Jonge vogels zijn zwartbruin met een witte vlek op de borst, wit gevlekte ondervleugeldekveren en een grijzige, fijn gebandeerde staart zonder duidelijke eindband; het volwassen kleed wordt pas na enkele jaren bereikt. In vlucht zijn de vleugels naar achteren versmald en in een lichte V gehouden.

Verwarringssoorten

De savannebuizerd Buteogallus meridionalis is roestbruin met lange poten en een zwarte staart met een witte band. De visarend Pandion haliaetus heeft een witte kop met een zwarte oogstreep en geknikte vleugels. Jonge witstaartbuizerds kunnen op de bandstaartbuizerd Buteo albonotatus of op de kortstaartbuizerd Buteo brachyurus in donkere vorm lijken, maar die komen op de ABC-eilanden niet voor; de vleugelvorm met de lange armvleugel en de smalle hand is kenmerkend.

Leefgebied

Open en halfopen droog land: cactus- en doornstruweel, kale heuvels, droge savanne, weiland en randen van droog bos, van zeeniveau tot de toppen van de eilanden. Jaagt vanuit zweefvlucht of stilhangend tegen de wind op hagedissen, knaagdieren, vogels en grote insecten, en komt af op grasbranden om gevluchte prooien te pakken. Het nest is een takkenhoop boven op een boom of hoge cactus.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatietypen van het Caribisch gebied.

Verspreiding en trek

Standvogel op Aruba, Curaçao en Bonaire, waar de ondersoort colonus in kleine aantallen broedt. Op Trinidad een zeldzame, niet-broedende gast vanaf het Zuid-Amerikaanse vasteland. Buiten het gebied van Texas door Mexico en Midden-Amerika tot in Argentinië, overal in open terrein.

Jaarrond
donker = kerngebied, licht = dun verspreid

Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 0,18° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

Op Curaçao en Aruba het beste in het heuvelland en de nationale parken, waar de vogels in de ochtend opstijgen op de thermiek of stil tegen de passaatwind boven een helling hangen. Een zittende vogel valt op door de witte onderkant en de roestbruine schoudervlek.

Staat van instandhouding

Niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is groot en de soort profiteert plaatselijk van ontbossing. Op de ABC-eilanden is de populatie klein, waardoor verstoring van broedplaatsen, vervolging en elektrocutie aan hoogspanningsmasten daar zwaarder wegen.

Wetenschappelijke naam

Geranoaetus albicaudatus | (Vieillot, 1816) (GBIF: Buteo albicaudatus)

Vieillot beschreef de soort in 1816 als Buteo albicaudatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Geranoaetus werd in 1844 ingevoerd door Kaup. Geranoaetus is Grieks, van geranos 'kraanvogel' (hier: grijs) en aetos 'arend': 'grijze arend'. albicaudatus is Latijn, van albus 'wit' en caudatus 'gestaart': 'witstaart', naar de witte staart met zwarte eindband. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Zuid-Amerika; later vastgelegd op Rio de Janeiro, Brazilië.