Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Finsch' aratinga
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Finsch' aratinga | Psittacara finschi
Finsch's Parakeet | Perico frentirrojo
De finsch' aratinga is een middelgrote, groene parkiet met een rood voorhoofd en een lange, spitse staart. Hij komt alleen voor van het zuiden van Nicaragua tot het westen van Panama en is in Costa Rica een van de parkieten die het vaakst worden gezien, ook in San José en andere steden van de Centrale Vallei.
Geluid
Luid en schel; een raspend kriek-kriek of krie-ek, in de vlucht snel herhaald. Groepen zijn meestal eerder te horen dan te zien.
Opname: Stephan Risch — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
28 cm, met een lange, spitse staart. Overwegend groen, met een rood voorhoofd en voorkruin; vaak verspreide rode veertjes op kop en hals. De buigplek en voorrand van de vleugel zijn rood, de kleine ondervleugeldekveren rood en de grote geel, wat in de vlucht een rood-gele vlek onder de vleugel geeft. Het oog is oranje met een kale, witachtige oogring; de snavel is hoornkleurig. Mannetje en vrouwtje zijn gelijk; jonge vogels hebben weinig of geen rood op voorhoofd en vleugel.
Verwarringssoorten
De pacifische aratinga Psittacara strenuus, in Nicaragua, heeft geen rood voorhoofd en geen rood en geel aan de vleugel. De olijfkeelaratinga Eupsittula nana is kleiner, met een olijfbruine keel en borst; de halvemaanparkiet Eupsittula canicularis is kleiner, met een oranje voorhoofd en een blauwe kruin; de maïsparkiet Eupsittula pertinax heeft een bruine keel. Hoffmanns parkiet Pyrrhura hoffmanni, in de bergen, is kleiner, met een rode oorvlek en geel in de vleugel.
Leefgebied
Vochtig laagland- en heuvelbos, bosranden, secundair bos, koffieplantages, weiland met bomen en steden met parken en tuinen; van zeeniveau tot ongeveer 1600 m, soms hoger. Eet zaden, vruchten en bloemen, ook van maïs en ander gewas. Broedt in een holte in een boom of palm.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Van het zuidoosten van Nicaragua, vooral aan de Caribische kant, door Costa Rica, waar hij op beide hellingen en in de Centrale Vallei voorkomt maar in het droge noordwesten schaars is, naar het westen van Panama (Bocas del Toro, Chiriquí en Veraguas). Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In San José en andere plaatsen in de Centrale Vallei van Costa Rica vliegen 's ochtends en tegen de avond groepen luid roepend over, op weg tussen slaapplaatsen in parken en voedselbomen. In de vlucht is de rood-gele ondervleugel goed te zien.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wijdverbreid en op veel plaatsen algemeen; hij komt goed voor in halfopen, door de mens veranderd landschap en in steden.
Wetenschappelijke naam
Psittacara finschi | (Salvin, 1871) (GBIF: Aratinga finschi)
Salvin beschreef de soort in 1871 als Conurus finschi; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Psittacara werd in 1825 ingevoerd door Vigors. Psittacara verbindt het Griekse psittakos 'papegaai', in het Latijn psittacus, met de geslachtsnaam Ara, de ara's. finschi eert de Duitse ornitholoog en etnograaf Otto Finsch (1839–1917). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bugaba, Chiriquí, Panama.