Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Pacifische aratinga
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Pacifische aratinga | Psittacara strenuus
Pacific Parakeet | Perico centroamericano
De pacifische aratinga is een middelgrote, geheel groene parkiet met een lange, spitse staart van de Pacifische kant van noordelijk Midden-Amerika. Hij werd lang als ondersoort van de groene aratinga beschouwd. Bekend is de kolonie in de krater van de vulkaan Masaya in Nicaragua, waar de vogels in de kraterwand slapen en broeden, boven de zwaveldampen.
Geluid
Luid en schel; een raspend kriek-kriek, in de vlucht snel herhaald, en een aanhoudend gekrijs bij slaapplaatsen en kolonies.
Opname: Oscar Campbell — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
32 cm, met een lange, spitse staart. Geheel groen, aan de onderkant iets geler; sommige vogels hebben enkele rode veertjes op hals of keel. De onderkant van slagpennen en staart is olijfgeel. Het oog is oranjerood met een kale, lichte oogring; de snavel is hoornkleurig en relatief zwaar. Mannetje en vrouwtje zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De groene aratinga Psittacara holochlorus lijkt sterk; de vorm van de hooglanden van Guatemala tot Nicaragua heeft een oranjerode keel. De finsch' aratinga Psittacara finschi, vanaf het zuiden van Nicaragua, heeft een rood voorhoofd en rood en geel aan de vleugelrand. De halvemaanparkiet Eupsittula canicularis is kleiner, met een oranje voorhoofd en een blauwe kruin. De olijfkeelaratinga Eupsittula nana is kleiner, met een olijfbruine keel en borst.
Leefgebied
Bladverliezend en halfbladverliezend bos, galerijbos, moerasbos, droog struweel, pijn-eikenbos in de bergen en halfopen land met bomen; ook stadsparken en tuinen. Van zeeniveau tot ongeveer 2600 m. Eet zaden, vruchten en bloemen. Broedt in holtes in bomen en in rotswanden, soms in kolonies.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Aan de Pacifische kant van het uiterste oosten van Oaxaca en Chiapas door Guatemala, El Salvador en het zuiden van Honduras naar Nicaragua, tot ongeveer het midden van het land; ook in de binnenlanden en hooglanden van deze landen. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het nationaal park Volcán Masaya bij Managua vliegen aan het eind van de middag groepen de krater Santiago in, waar ze door de gassen heen naar hun slaapplaatsen in de kraterwand gaan. Ook in Guatemala-Stad, San Salvador en Managua komen groepen in parken en straatbomen.
Staat van instandhouding
Niet afzonderlijk geëvalueerd; de IUCN rekent hem tot de groene aratinga, die als geheel niet bedreigd is. Wordt gevangen voor de handel in kooivogels en lijdt onder verlies van droogbos, maar komt plaatselijk nog algemeen voor, ook in steden.
Wetenschappelijke naam
Psittacara strenuus | (Ridgway, 1915) (GBIF: Aratinga strenua)
Ridgway beschreef de soort in 1915 als Conurus holochlorus strenuus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Psittacara werd in 1825 ingevoerd door Vigors. Psittacara verbindt het Griekse psittakos 'papegaai', in het Latijn psittacus, met de geslachtsnaam Ara, de ara's. strenuus is Latijn voor 'krachtig, flink', vermoedelijk naar de forsere bouw dan bij de Groene Aratinga. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ometepe, Nicaragua.