Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Geelgroene vireo
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Geelgroene vireo | Vireo flavoviridis
Yellow-green Vireo | Vireo verdeamarillo
De geelgroene vireo is een groene vireo met een grijze kruin en heldergele flanken en onderstaartdekveren. Hij broedt in een groot deel van het gidsgebied en overwintert in Zuid-Amerika.
Geluid
De zang bestaat uit korte, snel herhaalde frasen met korte pauzes, schorder en sneller dan bij de roodoogvireo. Zingt ook midden op de dag.
Opname: Noah Khanti Steinberg — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm. Kruin grijs, zonder duidelijke zwarte rand boven de witachtige wenkbrauwstreep; donkere oogstreep. Rug helder olijfgroen. Onderdelen wit, flanken en onderstaartdekveren heldergeel. Oog bij volwassen vogels roodachtig. Snavel vrij lang en krachtig.
Verwarringssoorten
De roodoogvireo Vireo olivaceus heeft een zwarte rand tussen de grijze kruin en de witte wenkbrauwstreep, minder geel op de flanken en is in het gidsgebied vooral doortrekker. De yucatánvireo Vireo magister is bruiner, met een vale wenkbrauwstreep en een zwaardere snavel. De baardvireo Vireo altiloquus heeft een smalle zwarte baardstreep.
Leefgebied
Bosranden, secundair bos, galerijbos, droogbos, plantages en tuinen met hoge bomen, vooral in het laagland en de voetheuvels. Zoekt in de kronen naar insecten en eet ook vruchten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Broedt van het noordwesten en noordoosten van Mexico tot Panama, aan beide kanten van het gidsgebied. Overwintert in het Amazonebekken in Zuid-Amerika.
- Zomergast (ca. apr–sep)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de broedtijd een van de algemeenste vireo's in bosranden en tuinen in het laagland; let op de gele flanken en de schorre, doorlopende zang.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Algemeen tot zeer algemeen als broedvogel.
Wetenschappelijke naam
Vireo flavoviridis | (Cassin, 1851)
Cassin beschreef de soort in 1851 als Vireosylvia flavoviridis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Vireo werd in 1808 ingevoerd door Vieillot. Vireo werd door Latijnse schrijvers gebruikt voor een kleine, groene trekvogel, waarschijnlijk de wielewaal; ook de groenling is voorgesteld. flavoviridis is Latijn, van flavus 'geel' en viridis 'groen', naar de geelgroene tinten. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit San Juan de Nicaragua, Nicaragua.