Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Groene aratinga
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Groene aratinga | Psittacara holochlorus
Green Parakeet | Perico mexicano
De groene aratinga is een middelgrote, geheel groene parkiet met een lange, spitse staart. In de huidige afbakening omvat de soort de vormen van het oosten en noordwesten van Mexico en de roodkelige vorm van de hooglanden van Guatemala tot Nicaragua; de socorroaratinga en de pacifische aratinga gelden als aparte soorten. In Monterrey en andere steden in het noordoosten van Mexico slapen groepen van honderden vogels in parken en straatbomen.
Geluid
Luid en schel; een hoog, raspend kriek of een rollend krrie-krrie, in de vlucht vaak snel herhaald. Op slaapplaatsen en in voedselbomen een aanhoudend gekrijs en gesnater.
Opname: Rodolfo Salinas-Villarreal — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
32 cm, met een lange, spitse staart. Geheel groen, aan de onderkant iets lichter en geler; soms met enkele losse rode veertjes op kop of keel. De onderkant van slagpennen en staart is olijfgeel. Het oog is oranjerood met een smalle, kale, lichte oogring; de snavel is hoornkleurig. Vogels van de hooglanden van Guatemala tot Nicaragua (P. h. rubritorquis) hebben een oranjerode keel en voorhals; die van het noordwesten van Mexico (P. h. brewsteri) zijn iets donkerder. Mannetje en vrouwtje zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De pacifische aratinga Psittacara strenuus, aan de Pacifische kant van Chiapas tot Nicaragua, lijkt sterk en is in het veld vooral op verspreiding te onderscheiden; hij heeft een zwaardere snavel en een iets kortere staart. De olijfkeelaratinga Eupsittula nana en de halvemaanparkiet Eupsittula canicularis zijn kleiner, met een olijfbruine keel en borst of een oranje voorhoofd. De groenwangamazone Amazona viridigenalis en andere amazones zijn gedrongener, met een korte, rechte staart en een rode vleugelspiegel.
Leefgebied
Halfbladverliezend en bladverliezend bos, galerijbos, beboste ravijnen, bosranden, pijn-eikenbos in de bergen en halfopen land met verspreide bomen; ook steden, parken en tuinen. Meestal tussen 500 en 2000 m, in het noordoosten van Mexico ook lager. Eet zaden, vruchten, noten en bloemen. Broedt in een holte in een boom, in een rotsspleet of in een gebouw.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
In Mexico in het noordwesten in de Sierra Madre Occidental (zuiden van Sonora, zuidwesten van Chihuahua, noorden van Sinaloa); in het oosten van Nuevo León en het zuiden van Coahuila door Tamaulipas, San Luis Potosí, Querétaro en Hidalgo naar Veracruz, Puebla en het noorden van Oaxaca; en in Chiapas. Verder in de hooglanden van Guatemala, El Salvador, Honduras en het noorden van Nicaragua. Groepen in Mexico-Stad en Morelos gaan vermoedelijk terug op ontsnapte kooivogels. Buiten het gidsgebied een kleine populatie in het zuiden van Texas, waarvan de herkomst onduidelijk is.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In Monterrey en andere steden in Nuevo León en Tamaulipas vliegen tegen zonsondergang groepen luid roepend naar gezamenlijke slaapplaatsen in parken en straatbomen, waar ze van dichtbij te zien zijn. In de bergen vliegen groepen vaak hoog en snel over, herkenbaar aan de lange spitse staart en het schelle geroep.
Staat van instandhouding
Niet afzonderlijk geëvalueerd; de IUCN rekent ook de socorroaratinga en de pacifische aratinga tot deze soort en beschouwt het geheel als niet bedreigd. Plaatselijk achteruitgegaan door vangst voor de handel in kooivogels en verlies van bos, maar in delen van het noordoosten van Mexico algemeen, ook in steden.
Wetenschappelijke naam
Psittacara holochlorus | (Sclater, 1859) (GBIF: Aratinga holochlora)
Sclater beschreef de soort in 1859 als Conurus holochlorus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Psittacara werd in 1825 ingevoerd door Vigors. Psittacara verbindt het Griekse psittakos 'papegaai', in het Latijn psittacus, met de geslachtsnaam Ara, de ara's. holochlorus is Grieks, van holos 'geheel' en khlōros 'groen', naar het vrijwel geheel groene verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Xalapa, Veracruz, Mexico.