Alle soorten › Zangvogels › Bekardes en tityra's › Grote bekarde
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Grote bekarde | Pachyramphus aglaiae
Rose-throated Becard | Cabezón degollado
De grote bekarde is de grootste en meest verbreide Pachyramphus-bekarde van het gidsgebied. Het mannetje is grijs met een donkere kap en meestal een roze keelvlek; het vrouwtje is bruin en okerkleurig met een grijze kap. Opvallend is het grote, rommelige hangnest aan het uiteinde van een tak. Hij leeft van het uiterste zuiden van de Verenigde Staten door Mexico tot in het noordwesten van Costa Rica.
Geluid
Een dunne, aflopende fluittoon, tsieeeuu, vaak gevolgd of voorafgegaan door zacht gekwetter.
Opname: Zsombor Károlyi — CC BY-NC-SA 4.0 · ingekort tot de eerste 60 s, mono · xeno-canto
Herkenning
16–18 cm. Gedrongen, met een grote kop en een dikke, korte snavel. Mannetje grijs, van boven donkerder dan van onderen, met een zwartachtige kap en een roze vlek op de keel. In het westen van Mexico zijn mannetjes lichter grijs; in delen van het zuiden is de roze keelvlek klein of ontbreekt hij. Vrouwtje met een grijze tot donkergrijze kap, kaneelbruine bovendelen, een lichte, okerkleurige halsband en okerkleurige onderdelen.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de mexicaanse bekarde Pachyramphus major is kleiner en heeft een grijze nekband en witte randen aan vleugel en staart. De kaneelbekarde Pachyramphus cinnamomeus is kleiner, egaal kaneelkleurig zonder grijze kap en heeft een bleke streep boven de teugel. Tityra's zijn groter en grotendeels wit.
Leefgebied
Droog en halfvochtig bos, bosranden, oeverbos, open plekken met hoge bomen, plantages, dorpen en parken, van zeeniveau tot in de hooglanden. Eet insecten en vruchten. Het grote, bolvormige nest van plantenmateriaal hangt hoog aan het uiteinde van een tak, vaak boven een open plek of een weg.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Plaatselijk in het zuidoosten van Arizona en het zuiden van Texas; in Mexico van het noorden (Sonora en Tamaulipas) zuidwaarts langs beide hellingen, op het schiereiland Yucatán en in de binnenlanden, door Guatemala, Belize, El Salvador, Honduras en Nicaragua tot in het noordwesten van Costa Rica.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Gewoon langs bosranden en in dorpen langs de Pacifische kust van Mexico. Het hangnest, groot als een voetbal of groter, verraadt de soort vaak al voordat de vogels te zien zijn.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wijdverbreid en op veel plaatsen algemeen; komt goed voor in halfopen, door de mens veranderd landschap.
Wetenschappelijke naam
Pachyramphus aglaiae | (de Lafresnaye, 1839)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1839 als Pachyrhynchus Aglaiae; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pachyramphus werd in 1840 ingevoerd door Gray. Pachyramphus is Grieks, van pakhus 'dik' en rhamphos 'snavel', naar de forse, brede snavel. aglaiae eert Aglaé Brelay, echtgenote van de Franse koopman, natuuronderzoeker en verzamelaar Charles Brelay (1792–1857). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit omgeving van Xalapa, Veracruz, Mexico.