Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Ivoorsnavelmuisspecht
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Ivoorsnavelmuisspecht | Xiphorhynchus flavigaster
Ivory-billed Woodcreeper | Trepatroncos bigotudo
De ivoorsnavelmuisspecht is de algemeenste grote muisspecht van Mexico en het noorden van Midden-Amerika, te herkennen aan de lange, lichte, ivoorkleurige snavel. Hij leeft in uiteenlopende bostypen, van vochtig laaglandbos tot droogbos en mangrove. Zijn luide, lachende zang is een vertrouwd geluid in het laagland.
Geluid
Een luide, snelle reeks fluittonen die versnelt en daalt, als een lachje. Daarnaast een scherp, droog roepje.
Opname: Paul Driver — CC BY-NC-SA 4.0 · ingekort tot de eerste 60 s, mono · xeno-canto
Herkenning
22–25 cm. Snavel lang, licht gebogen en licht ivoor- tot hoornkleurig. Keel beige met een onduidelijke donkere baardstreep. Kop en nek bruin met fijne beige vlekjes en strepen; borst bruin met beige druppelvormige strepen met donkere randen. Rug olijfbruin met lichte strepen in de nek; vleugels en staart roodbruin. Mannetje en vrouwtje zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De cocoamuisspecht Xiphorhynchus susurrans heeft een donkere bovensnavel en leeft vooral zuidelijker; in het noordwesten van Costa Rica en aangrenzend Nicaragua overlappen de twee soorten. De gevlekte muisspecht Xiphorhynchus erythropygius heeft een donkerdere snavel en ronde vlekken en leeft hoger in de bergen. De streepkopmuisspecht Lepidocolaptes souleyetii is kleiner, met een dunne snavel. De reuzenmuisspecht Xiphocolaptes promeropirhynchus is veel groter, met een zwaardere snavel.
Leefgebied
Vochtig en droog laaglandbos en voetheuvelbos, seizoensbos, galerijbos, mangrove, bosranden, secundair bos en plantages met bomen. Zoekt op stammen en takken in alle etages naar insecten en andere ongewervelde dieren en sluit zich vaak aan bij gemengde groepen. Nestelt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Van het westen en oosten van Mexico (aan de Pacifische kant vanaf Sinaloa, aan de Caribische kant vanaf Tamaulipas) en het schiereiland Yucatán door Belize, Guatemala, El Salvador, Honduras en Nicaragua tot het noordwesten van Costa Rica. Komt alleen in het gidsgebied voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Gemakkelijk te zien in Tikal in Guatemala, in Belize en op het schiereiland Yucatán, waar hij in de meeste bosjes en parken met grote bomen voorkomt.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Algemeen en goed aangepast aan secundair bos en halfopen landschap met bomen.
Wetenschappelijke naam
Xiphorhynchus flavigaster | Swainson, 1827
Swainson beschreef de soort in 1827 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Xiphorhynchus voerde hij in datzelfde werk in. Xiphorhynchus is Grieks, van xiphos 'zwaard' en rhunkhos 'snavel', naar de lange, rechte snavel. flavigaster combineert Latijn flavus 'geel' met Grieks gastēr 'buik', naar de gelige buik. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Temascaltepec, Mexico.