Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Spikkeltangare

Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae

Spikkeltangare | Ixothraupis guttata

Speckled Tanager | Tangara moteada

De spikkeltangare is een kleine, groene en witte tangare die van boven tot onder met zwarte vlekjes bezet is. Hij leeft in paren of groepjes in de kruinen van vochtig heuvelbos, vaak in gemengde groepen andere tangares. In het gidsgebied komt hij voor in Costa Rica en Panama.

Spikkeltangare (Ixothraupis guttata)
Foto: Charlie Jackson — CC BY 2.0 · Wikimedia Commons

Geluid

Weinig vocaal; roept dunne, hoge tsiet-tonen en een kort, droog getsjilp, vooral wanneer een groep zich verplaatst.

Luister: ZangXC1035902

Opname: Mauricio Cuéllar-Ramírez — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto

Herkenning

13–14 cm. Kleine, compacte tangare met een korte, donkere snavel. Bovendelen helder groen, met dichte zwarte vlekken op kruin, mantel en rug. Onderdelen wit, met zwarte vlekken op keel, borst en flanken; de flanken groenig. Teugel zwart met geelachtig ervoor en rond het oog, wat het gezicht een gele zweem geeft. Vleugels en staart zwart met blauwgroene randen aan de veren. Mannetje en vrouwtje lijken op elkaar; jonge vogels zijn doffer en minder scherp gevlekt.

Verwarrings­soorten

Geen andere kleine tangare in het gidsgebied heeft zwart gevlekte onderdelen. De smaragdtangare Tangara florida is helder geelgroen met een zwarte oorvlek en ongevlekte onderdelen. De glansvlektangare Tangara dowii (bergen van Costa Rica en West-Panama) is donker, met lichte vlekjes op kop en borst en een kaneelkleurige buik. Palmers tangare Poecilostreptus palmeri (Oost-Panama) is groter en grijs met goudgeel, met alleen een band van zwarte vlekken over de borst.

Leefgebied

Kruinen en randen van vochtig, altijdgroen bos in heuvels en voetheuvels, meestal tussen ongeveer 400 en 1500 m, plaatselijk lager of hoger; ook in hoog secundair bos en open plekken met vruchtdragende bomen. Sluit zich aan bij gemengde groepen tangares. Eet vooral kleine vruchten en zoekt insecten op dunne takken en onder bladeren.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.

Verspreiding en trek

Caribische helling van Costa Rica, plaatselijk ook de Pacifische kant in het zuiden, en in Panama de heuvels aan beide kanten tot in Darién. Buiten het gidsgebied in de Andes en andere heuvel- en berggebieden van Colombia en Venezuela, in de Guyana's, plaatselijk in het noorden van Brazilië en Peru, en op Trinidad. Standvogel.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 0,7° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

Geregeld te zien in gemengde groepen in de voetheuvels aan de Caribische kant van Costa Rica, zoals bij Braulio Carrillo en Rara Avis, en in Panama op de Cerro Azul.

Staat van instandhouding

Niet bedreigd (LC). Vrij algemeen in geschikt bos; gevoelig voor ontbossing in de heuvelgordel.

Wetenschappelijke naam

Ixothraupis guttata | (Cabanis, 1851)

Cabanis beschreef de soort in 1851 als C[allispiza] guttata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Ixothraupis werd in 1851 ingevoerd door Bonaparte. Ixothraupis combineert Grieks ixos 'maretak' met thraupis, een onbekend klein vogeltje. guttata is Latijn voor 'gespikkeld', naar de zwarte vlekjes op kop en borst. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cerro Roraima, Bolívar, Venezuela.