Alle soorten › Zangvogels › Spotlijsters › Spotlijster
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Spotlijster | Mimus polyglottos
Northern Mockingbird | Cenzontle común
De spotlijster is een slanke, grijze spotlijster met grote witte vlakken in vleugels en staart, bekend om zijn lange zang vol nabootsingen van andere vogels en geluiden. In het gidsgebied is hij een algemene vogel van open, droog terrein, tuinen en steden in het grootste deel van Mexico.
Geluid
De zang is een lange, gevarieerde reeks frasen, waarbij elke frase meestal drie of meer keer achter elkaar wordt herhaald; bevat veel nabootsingen van andere vogels en ook van andere geluiden. Zingt vaak van een hoge zitplaats en ook 's nachts, soms al zingend opfladderend. De roep is een hard, droog tsjak.
Opname: Manuel Grosselet — CC BY-NC-SA 4.0 · ingekort tot de eerste 60 s, mono · xeno-canto
Herkenning
23–26 cm. Slank, met een lange staart en een vrij korte, licht gebogen zwarte snavel. Bovendelen grijs, onderdelen vuilwit. Smalle donkere oogstreep, zonder duidelijk masker. Vleugels donkergrijs met twee witte vleugelstrepen en een groot wit vlak aan de basis van de handpennen, dat in de vlucht opvalt. Staart zwartachtig met veel wit aan de buitenste pennen. Iris geel. Jonge vogels hebben een gevlekte borst en een grijsbruine iris. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De tropische spotlijster Mimus gilvus in het zuidoosten heeft geen groot wit vleugelvlak, een duidelijker donker masker en een langere staart met witte toppen in plaats van witte zijkanten. De Amerikaanse klapekster Lanius ludovicianus heeft een breed zwart masker, een korte, gehaakte snavel en een grotere kop, en vliegt met snellere vleugelslag. De bergspotlijster Oreoscoptes montanus lijkt op een jonge spotlijster, maar is kleiner, met een kortere staart, een gestreepte borst en minder wit in de vleugel.
Leefgebied
Open en halfopen terrein met struiken en verspreide bomen: woestijnstruweel, doornstruweel, halfwoestijngrasland, chaparral, weilanden, dorpen, tuinen, parken en stadscentra, van zeeniveau tot ongeveer 2500 m. Zoekt op de grond naar insecten, waarbij hij vaak met een schokje de vleugels spreidt, en eet veel vruchten en bessen. Verdedigt fel zijn territorium.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Van het zuiden van Canada over de Verenigde Staten naar Mexico, ook op de Grote Antillen en de Bahama's. In het gidsgebied in het grootste deel van Mexico, inclusief Baja California en de Revillagigedo-eilanden, zuidwaarts tot Oaxaca en het midden van Veracruz; in het vochtige zuidoosten vervangen door de tropische spotlijster. Noordelijke vogels trekken deels zuidwaarts in de winter.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In vrijwel elk Mexicaans dorp of stadspark in het noorden en midden van het land te vinden; zingende vogels zitten vaak op antennes, daken en struiktoppen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd (LC). Algemeen en goed aangepast aan door de mens gevormd landschap.
Wetenschappelijke naam
Mimus polyglottos | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als [Turdus] polyglottos; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Mimus werd in 1826 ingevoerd door Boie. Mimus is Latijn voor 'nabootser', naar de gewoonte om andere geluiden na te doen. polyglottos is Grieks, van polus 'veel' en glossa 'tong', naar het uitgebreide nabootsende repertoire. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Virginia.