Townsends stormvogeltje | Hydrobates socorroensis

Geluid

Op zee stil. Aan de broedplaats klinken 's nachts snorrende en ratelende roepen uit de holen en rotsspleten; ze verschillen van die van het vaal stormvogeltje en het ainleys stormvogeltje en speelden een rol bij het onderscheiden van de soorten.

Herkenning

16–18 cm. Een klein, compact stormvogeltje met vrij korte vleugels en een ondiep gevorkte staart. Het verenkleed is roetzwart, met een lichte, vaak onduidelijke band over de bovenvleugeldekveren. Bij de meeste vogels is de stuit wit, waarbij het wit doorloopt op de zijkanten van de onderstaartdekveren en nauwelijks door een donkere middenlijn wordt gedeeld; een deel van de vogels heeft een grijze of geheel donkere stuit. Mannetje, vrouwtje en jonge vogels zijn gelijk. Vliegt laag en vrij snel, met korte glijstukken, minder springerig dan het vaal stormvogeltje.

Verwarrings­soorten

Het vaal stormvogeltje Hydrobates leucorhous is groter, met langere, sterker geknikte vleugels, een dieper gevorkte staart, een witte stuit die meestal door een grijze middenlijn wordt gedeeld en een springeriger vlucht. Het ainleys stormvogeltje Hydrobates cheimomnestes broedt op dezelfde eilandjes, maar in de winter; het is iets groter, met langere vleugels en een dieper gevorkte staart, en heeft meestal een grijzere stuit. Op zee zijn de drie vaak niet met zekerheid te onderscheiden. Het galapagosstormvogeltje Hydrobates tethys heeft een veel grotere witte stuit, en het madeirastormvogeltje Hydrobates castro een bredere, recht afgesneden stuitband en een gelijkmatiger vlucht.

Leefgebied

Open, warm-gematigd oceaanwater, ver uit de kust. Zoekt al vliegend kleine kreeftachtigen, vislarven en inktvisjes van het wateroppervlak. Broedt in rotsspleten en zelfgegraven holen op kale rotseilandjes.

Verspreiding en trek

Broedt uitsluitend op een paar rotseilandjes vlak bij Guadalupe-eiland, voor de westkust van Baja California. Na het broedseizoen over de oostelijke Grote Oceaan, noordwaarts tot voor het zuiden van Californië en vermoedelijk zuidwaarts tot ongeveer 10 graden noorderbreedte, ter hoogte van Midden-Amerika. In het gidsgebied zijn er vrijwel alleen waarnemingen uit de wateren voor het noordwesten van Baja California; de verspreiding buiten het broedseizoen is slecht bekend, mede omdat de soort op zee moeilijk van verwante soorten te onderscheiden is.

• Zomergast (ca. apr–sep)
• Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
• donker = kerngebied, licht = dun verspreid

Hoe en wanneer kijken

Alleen te zien op boottochten ver uit de kust van het noordwesten van Baja California, in de zomer en het najaar. Let op de vleugelvorm, de ondiepe staartvork en de vlucht eerder dan op de kleur van de stuit, die variabel is.

Staat van instandhouding

Bedreigd. De hele wereldpopulatie broedt op enkele rotseilandjes bij één eiland, wat de soort zeer kwetsbaar maakt voor een enkele ramp of voor nieuwe roofdieren. Verwilderde katten op Guadalupe-eiland hebben daar eerder het guadalupestormvogeltje doen uitsterven; de huidige broedvogels zijn beperkt tot de eilandjes ervoor. Kunstlicht van schepen en predatie door meeuwen en uilen zijn verdere risico's. Betrouwbare aantallen ontbreken.

Wetenschappelijke naam

Hydrobates socorroensis | (Townsend, 1890) (GBIF: Oceanodroma leucorhoa)

Townsend beschreef de soort in 1890 als Oceanodroma socorroensis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Hydrobates werd in 1822 ingevoerd door Boie. Hydrobates is Grieks, van hudro- 'water' en batēs 'loper': 'waterloper'. socorroensis betekent 'van Socorro', naar Isla Socorro in de Revillagigedo-eilanden voor de westkust van Mexico. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Isla Socorro, Revillagigedo-eilanden, Mexico.