Alle soorten › Zangvogels › Manakins › Witkruinmanakin
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Witkruinmanakin | Pseudopipra pipra
White-crowned Manakin | Saltarín coroniblanco
De witkruinmanakin is een kleine, zwarte manakin met een witte kruin, die in het gidsgebied alleen op de lagere berghellingen van Costa Rica en het westen van Panama leeft. Hij houdt zich op in de schemerige onderlaag van vochtig bos. De Midden-Amerikaanse vogels behoren tot de ondersoort anthracina, die genetisch duidelijk verschilt van de vormen in Zuid-Amerika.
Geluid
Een nasaal, zoemend dzjieeuw, dat geregeld herhaald wordt. Mannetjes baltsen verspreid in de ondergroei met korte vluchtjes tussen takken.
Opname: Mateus Gonçalves Santos — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
10 cm. Mannetje: geheel glanzend zwart met een witte kruin en nek; iris rood. Vrouwtje olijfgroen met een grijzige kop, onderzijde iets grijzer, iris eveneens roodachtig. Jonge mannetjes lijken op het vrouwtje en krijgen eerst een grijze kruin.
Verwarringssoorten
Het mannetje is in het gidsgebied met geen andere soort te verwarren. Het vrouwtje lijkt op vrouwtjes van andere manakins, zoals de geelbroekmanakin Ceratopipra mentalis en de blauwkruinmanakin Lepidothrix coronata, maar heeft een grijzige kop en een rode iris.
Leefgebied
Onderlaag van vochtig, altijdgroen voetheuvel- en bergbos, ongeveer tussen 400 en 1500 m, vooral in ongeschonden bos. Eet kleine vruchten en insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Caribische kant van de bergen van Costa Rica, van de Cordillera de Guanacaste en de Cordillera Central tot de Cordillera de Talamanca, en de berghellingen van het westen van Panama in Bocas del Toro, Chiriquí, Ngäbe-Buglé en Veraguas. Buiten het gidsgebied wijd verspreid in Zuid-Amerika: in de Andes, het Amazonebekken, de Guyana's en het oosten van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Te vinden in het Nationaal Park Tapantí in Costa Rica en rond Fortuna in het westen van Panama. Rustige vogel die vaak lang stil op een tak in de onderlaag zit; de zoemende roep verraadt hem.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wereldwijd wijd verspreid; in het gidsgebied plaatselijk en schaars, en afhankelijk van ongeschonden bos op de berghellingen.
Wetenschappelijke naam
Pseudopipra pipra | (Linnaeus, 1758) (GBIF: Pipra pipra)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als [Parus] Pipra; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pseudopipra werd in 2016 ingevoerd door Kirwan, David, Gregory, Jobling, Steinheimer & Brito. Pseudopipra is Grieks pseudos 'onecht' met het geslacht Pipra: de soort stond lang in Pipra maar is daar niet nauw aan verwant. pipra is Grieks: een klein vogeltje bij Aristoteles dat nooit goed is thuisgebracht. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Suriname.