Alle soorten › Toerakoachtigen › Toerako's › Groene toerako

Groene toerako | Tauraco persa

Guinea Turaco | Turaco de Guinea

De groene toerako is een West- en Centraal-Afrikaanse bostoerako die binnen het gebied alleen het noorden van Angola bereikt. Het is een grasgroene vogel met een afgeronde groene kuif en, zoals bij zijn verwanten, karmijnrode slagpennen die pas in vlucht zichtbaar worden.

Groene toerako (Tauraco persa)
Foto: Daniel S. Katz — CC BY 4.0 · Wikimedia Commons

Geluid

Een diep, schor en snel kaw-kaw-kaw-kaw, dat versnelt en in een grommend gekakel eindigt; vaak beantwoorden meerdere vogels elkaar.

Luister: ZangXC1005768

Opname: Marc Languy — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto

Herkenning

Ongeveer 40 tot 43 cm, met een lange staart. Kop, kuif, hals en borst zijn grasgroen; de kuif is afgerond en mist de lange witte punten van de Schalows toerako. Voor het oog staat een klein zwart vlekje met een witte streep erboven, en onder het oog loopt een witte streep; de oogring en de snavel zijn rood. Rug, vleugels en staart zijn glanzend blauwviolet. De handpennen zijn karmijnrood. Man en vrouw zijn gelijk. Beweegt behendig door het dichte kronendak en glijdt korte stukken tussen de bomen.

Verwarrings­soorten

De Schalows toerako (Tauraco schalowi), die in het binnenland van Angola leeft, heeft een veel langere, spitse kuif met duidelijke witte punten. De roodkuiftoerako (Tauraco erythrolophus) heeft een rode kuif en een wit gezicht. De reuzentoerako (Corythaeola cristata) is veel groter en blauw.

Leefgebied

Laaglandregenbos, galerijbos, secundair bos, bosranden en plantages met schaduwbomen. Eet vooral vruchten, verder bladeren en bloemen.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van zuidelijk Afrika.

Verspreiding en trek

Binnen het gebied alleen in het noordwesten van Angola: Cabinda en de provincies Zaire en Uíge, tot ongeveer het noorden van Cuanza Norte. Daarbuiten van Senegal en Gambia langs de West-Afrikaanse bosgordel tot Ghana, en weer van Nigeria en Kameroen tot Gabon, Congo-Brazzaville en het westen van Congo-Kinshasa.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-09-01 – 2026-08-31), geteld per hokje van 0,7° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

In het gebied het best te zoeken in het Mayombebos in Cabinda en de bosresten in Uíge. Luister naar het schorre koor en let op een groene vorm die over takken rent; de rode vleugel verschijnt bij het oversteken van open plekken.

Staat van instandhouding

Niet bedreigd en in een groot deel van het areaal algemeen. Plaatselijk gevoelig voor ontbossing en voor de handel in levende vogels en veren.

Wetenschappelijke naam

Tauraco persa | (Linnaeus, 1758)

Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Cuculus Persa; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Tauraco werd in 1779 ingevoerd door Kluk. Tauraco is een verlatinisering van 'touraco', een naam die de roep van de vogel nabootst en al in de achttiende eeuw in gebruik was bij Europese ontdekkingsreizigers in West-Afrika. persa is Latijn voor 'Perzisch'; waarom Linnaeus deze West-Afrikaanse vogel zo noemde, is niet duidelijk. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Goudkust (Ghana).