Walrussen | Odobenidae

Walrus | Morsas

Eén soort, en aan alles te herkennen. De hoektanden van de bovenkaak groeien het hele leven door tot slagtanden van een halve meter en langer, bij beide geslachten; ze dienen om zich op het ijs te hijsen, om bij te houden wie de sterkste is, en niet om mee te graven. Dat laatste doet de snuit, met enkele honderden dikke, korte snorharen die over de zeebodem worden getrokken en schelpdieren opsporen; het vlees wordt er met een zuigende beweging uit gezogen en de schelp blijft liggen. Anders dan bij de zeehonden kunnen de achterpoten wél onder het lichaam worden gevouwen, zodat een walrus over het ijs loopt in plaats van schuift. De huid is bij oude stieren enkele centimeters dik en zwaar vereelt in de hals; onder water lijkt het dier bleek doordat het bloed zich terugtrekt, en op het ijs kleurt hij roze zodra het weer terugstroomt.