Drosera intricata — Vorstmans Gids van de Vleesetende Planten

Herkenning

Een overblijvende plant die elk jaar uit een ondergrondse knol opkomt met een dunne, kale stengel van 25 tot 40 cm, die slingert of zich met de bladeren aan andere planten vasthoudt. Langs de stengel staan kleine vangbladen. De bloeiwijze draagt drie tot twaalf gele bloemen, die in september en oktober opengaan. Gele bloemen zijn onder de klimmende knolzonnedauwen de uitzondering en daardoor een goed veldkenmerk. Precieze blad- en bloemmaten hebben we niet in een geraadpleegde bron gevonden.

Gelijkende soorten

Gele bloemen komen bij de klimmende knolzonnedauwen maar bij een handvol soorten voor. Drosera moorei, eveneens klimmend en geelbloeiend, groeit bij granietkoppen in de binnenlanden tussen Southern Cross en Ravensthorpe, niet in de natte laagten van D. intricata. Vooral de kaalheid van de stengel is een nuttig kenmerk ten opzichte van verwante soorten met een behaarde stengel. Bij twijfel beslist de combinatie van stengelbeharing, bloemkleur en standplaats.

De val en hoe hij werkt

Een actieve lijmval. De kleine, schildvormige bladschijfjes dragen tentakels met een kleverige druppel. Doordat de plant zich door struiken en grassen slingert, hangen de vangbladen verspreid door de vegetatie en vangen ze vooral kleine vliegende insecten. De bladeren doen tegelijk dienst als klimorgaan: met de kleverige tentakels haken ze zich aan omringende stengels vast.

Standplaats en ecologie

Klei-zandbodems aan de randen van moerassen en op andere plekken die seizoensgebonden nat zijn (W7, W4), vaak te midden van lage struiken (B5) waar de plant tegenop kan klimmen. Zoals alle knolzonnedauwen groeit hij in de natte winter en overleeft hij de droge zomer als knol.

Verspreiding en hoogte

Endemisch voor Zuidwest-Australië. Een nauwkeurige verspreidingsbeschrijving hebben we niet uit FloraBase kunnen halen; de soort komt verspreid voor in het zuidwesten van de staat.

Waargenomen (hokken van een kwart graad)

Verspreiding uitsluitend op basis van waarnemingen bij GBIF (Global Biodiversity Information Facility), niet op TDWG-regio's: die zijn vaak veel groter dan het werkelijke areaal. De lichte halo is het gebied rond een waarneming, de donkere kern de waarneming zelf. De donkere hokken zijn 34 vakken van een kwart graad waarin de soort werkelijk is waargenomen, uit GBIF en alleen uit waarnemingen die tot op vijf kilometer nauwkeurig zijn. Ze zeggen waar hij is gezíén, niet waar hij voorkomt: een leeg vak betekent niets. Bij bedreigde soorten gaat deze laag nooit fijner dan een hele graad, met opzet.

Vormen en variatie

Er zijn geen ondersoorten of variëteiten beschreven. De soort hoort bij de sectie Ergaleium, de rechtopstaande en klimmende knolzonnedauwen.

Waar en wanneer te zien

September is de beste maand: de planten staan dan in bloei en de gele bloemen verraden waar in de vegetatie de dunne stengels lopen. Zoek aan de randen van seizoensmoerassen en volg de stengel met de ogen naar beneden in plaats van eraan te trekken; de verbinding met de knol breekt gemakkelijk.

Staat van instandhouding

Op de wereldwijde Rode Lijst van de IUCN staat de soort als niet bedreigd (LC). In CITES is hij niet opgenomen. Zoals voor alle soorten van seizoensmoerassen in het zuidwesten vormen ontwatering, ontginning en verandering van het brandregime de belangrijkste risico's. Onzekerheid: de verspreiding binnen Zuidwest-Australië hebben we niet in detail kunnen controleren.

Wetenschappelijke naam

Drosera intricata | Planchon, 1848

Beschreven door Jules Émile Planchon in 1848, in Annales des Sciences Naturelles, Botanique, serie 3, deel 9, p. 293. De precieze typelocatie kon niet worden achterhaald. Van het Latijnse intricatus ("verward, ineengestrengeld") — verwijst naar de kronkelende, ineengestrengelde groeiwijze van de plant.

World Checklist of Vascular Plants (WCVP), via Plants of the World Online (POWO), Royal Botanic Gardens, Kew.