Drosera magnifica

Herkenning

Een meerjarige plant met liggende tot opstijgende stengels die tot 120 cm lang worden en met de bladeren meegerekend ruim anderhalve meter kunnen bereiken; daarmee hoort ze bij de drie grootste zonnedauwen ter wereld, naast Drosera regia uit Zuid-Afrika en Drosera gigantea uit Australië. De lange, smalle bladeren staan in een losse rozet langs het uiteinde van de stengel. Een voor Braziliaanse zonnedauwen ongewoon kenmerk is de bloeiwijze, die kandelaarvormig vertakt is. Bladmaten en bloemkleur zijn hier niet overgenomen.

Gelijkende soorten

Door haar formaat is ze met geen andere Amerikaanse zonnedauw te verwarren. De soorten uit het Drosera villosa-complex en Drosera graminifolia, die in dezelfde regio groeien, hebben eveneens lange bladeren, maar blijven compacte rozetten of vormen hooguit korte zuiltjes, met onvertakte bloeistengels. Wie een zonnedauw ziet die als een liggende struik over de rotsen kruipt, heeft vrijwel zeker deze soort voor zich.

De val en hoe hij werkt

Een actieve lijmval op grote schaal. De lange bladeren vangen niet alleen muggen en vliegjes, maar ook grotere insecten zoals vlinders en libellen, zoals bij de andere reuzenzonnedauwen bekend is. De tentakels buigen naar de prooi toe, en de bladeren kunnen zich over een deel van hun lengte om de vangst heen krullen.

Standplaats en ecologie

Rotsige plekken op een bergtop, tussen rotsblokken en in kruidige en struikachtige vegetatie, op 1500 tot 1530 m hoogte (R3, B5). De plant leunt met haar lange stengels op de omringende vegetatie en de rotsen. Het klimaat is seizoensgebonden, met een natte zomer en een drogere winter.

Verspreiding en hoogte

Endemisch voor het oosten van Minas Gerais in Zuidoost-Brazilië, en bekend van slechts één bergtop. De precieze vindplaats wordt in deze gids niet genoemd, omdat de soort door haar ontdekkers als ernstig bedreigd wordt beschouwd en populair is bij verzamelaars.

• Waargenomen (hokken van een graad)

Vormen en variatie

Er worden geen variëteiten erkend. De soort behoort tot de verwantschap van de Braziliaanse bergzonnedauwen; haar gigantisme is binnen die groep uniek. Opvallend is dat de ontdekkers, ondanks overvloedige zaadzetting, geen zaailingen vonden: de voortplanting in het wild lijkt vooral te verlopen via nieuwe scheuten die uit oudere planten uitlopen.

Waar en wanneer te zien

Geen soort om op te zoeken. De enige bekende populatie is klein en kwetsbaar, en elk bezoek vergroot het risico op betreding en illegaal verzamelen. Voor liefhebbers is de plant inmiddels uit legaal vermeerderd materiaal in cultuur verkrijgbaar; dat is de enige verantwoorde manier om haar van dichtbij te zien.

Staat van instandhouding

Niet geëvalueerd voor de wereldwijde IUCN-Rode Lijst en niet opgenomen in CITES. De auteurs van de beschrijving stelden de categorie ernstig bedreigd voor: de soort is bekend van één bergtop, de populatie is klein en de natuurlijke verjonging uit zaad lijkt te ontbreken. Bedreigingen zijn branden, de omzetting van het omringende land in weiden en plantages, en illegaal verzamelen.

Wetenschappelijke naam

Drosera magnifica | Rivadavia & Gonella, 2015

Beschreven door Fleischmann, Rivadavia & Gonella in 2015, in "Drosera magnifica (Droseraceae): the largest New World sundew, discovered on Facebook", Phytotaxa, deel 220, nr. 3, p. 257-267 (24 juli 2015) — de soort werd inderdaad voor het eerst opgemerkt op een foto op Facebook, voordat ze in het veld werd teruggevonden. Pico do Padre Ângelo, op 1500-1530 m hoogte, oostelijk Minas Gerais, zuidoostelijk Brazilië. Van het Latijnse magnificus ("prachtig, groots") — verwijst naar de uitzonderlijke omvang van de plant: D. magnifica geldt als een van de drie grootste Drosera-soorten ter wereld en de grootste zonnedauw van het Nieuwe Werelddeel.

World Checklist of Vascular Plants (WCVP), via Plants of the World Online (POWO), Royal Botanic Gardens, Kew.