Drosera micra — Vorstmans Gids van de Vleesetende Planten

Van deze soort staat nog geen foto met een Creative Commons-licentie of uit het publiek domein in de gids.

Herkenning

De soortnaam micra komt van het Griekse woord voor 'klein' en wijst op een uitzonderlijk kleine plant, zelfs naar de maatstaven van de Zuidwest-Australische zonnedauwen. Tot welke groep binnen het geslacht de soort behoort — de dwergzonnedauwen met hun stipels en broedknoppen ligt voor de hand — hebben we niet in een bron kunnen bevestigen. Maten, bloemkleur en bloeitijd blijven daarom leeg.

Gelijkende soorten

Zonder de oorspronkelijke beschrijving is niet vast te stellen met welke soorten D. micra het meest verwisseld wordt. Bij zeer kleine zonnedauwen uit het zuidwesten is determinatie in het veld zonder bloem, loep en de sleutel in Lowrie (2013) doorgaans niet mogelijk.

De val en hoe hij werkt

Een actieve lijmval, zoals bij alle zonnedauwen: gesteelde klieren met een kleverige druppel vangen kleine geleedpotigen, waarna de tentakels naar de prooi toe buigen en de vrijgekomen voedingsstoffen worden opgenomen. Bij een plant van deze afmetingen gaat het om de allerkleinste prooi, zoals springstaarten en mijten.

Standplaats en ecologie

Een gepubliceerde standplaatsbeschrijving hebben we niet gevonden. De codes volgen het algemene beeld van kleine zonnedauwen in het zuidwesten, op open zandige plekken in heide (D1, B5), en zijn voorlopig.

Verspreiding en hoogte

Endemisch voor Zuidwest-Australië. Een nauwkeuriger beschrijving van het areaal konden we niet controleren.

Waargenomen (hokken van een graad)

Verspreiding uitsluitend op basis van waarnemingen bij GBIF (Global Biodiversity Information Facility), niet op TDWG-regio's: die zijn vaak veel groter dan het werkelijke areaal. De lichte halo is het gebied rond een waarneming, de donkere kern de waarneming zelf. De donkere hokken zijn 3 vakken van een hele graad — ruwweg honderdtien kilometer — waarin de soort is waargenomen, uit alle waarnemingen bij GBIF. Deze maat is grover dan bij de meeste soorten, omdat van deze plant vrijwel geen enkele waarneming een nauwkeurige coördinaat draagt: de vindplaats van bestroopte soorten wordt bij de bron vertroebeld. Op deze schaal verdwijnt dat in de ruis. Ze zeggen waar hij is gezíén, niet waar hij voorkomt: een leeg vak betekent niets.

Vormen en variatie

Er zijn geen ondersoorten of variëteiten beschreven.

Waar en wanneer te zien

Voor een soort waarover zo weinig bekend is, is elke goed gedocumenteerde waarneming nuttig: fotografeer de plant van boven en van opzij met een schaal erbij, en meld de waarneming bij het West-Australische herbarium of een erkend waarnemingsplatform in plaats van de vindplaats openbaar te maken.

Staat van instandhouding

De soort is niet geëvalueerd voor de wereldwijde IUCN-Rode Lijst (NE) en staat niet in CITES. Onzekerheid: behalve naam, auteurs en het algemene gebied konden we niets nalopen; publicatiejaar, sectie, morfologie, standplaats en verspreiding blijven open tot de oorspronkelijke beschrijving is geraadpleegd.

Wetenschappelijke naam

Drosera micra | Lowrie & Conran, 2013

Drosera micra werd in 2013 beschreven door Allen Lowrie en John G. Conran, in het standaardwerk Carnivorous Plants of Australia Magnum Opus, deel 3, p. 1272. Het holotype (PERTH 8989001) werd op 21 januari 2012 verzameld door A. Lowrie (verzamelnummer 4241) in West-Australië, in zwarte, winters natte zandbodems van een moerasgebied; de precieze locatie is in openbare natuurbeschermingsgegevens vertroebeld tot een gebied van ca. 10 km (de soort geldt als West-Australische Priority 1-soort), zodat de exacte vindplaats niet met zekerheid kon worden vastgesteld. De naam komt van het Latijns-Griekse micra, de vrouwelijke vorm van mikros, "klein". Het is een beschrijvende naam: D. micra is een van de kleinste soorten binnen het geslacht Drosera.

World Checklist of Vascular Plants (WCVP), via Plants of the World Online (POWO), Royal Botanic Gardens, Kew.