Drosera paleacea

Herkenning

Een minuscule, vezelwortelige, overblijvende rozet van hooguit 1,5 cm breed en 3 cm hoog. In het hart van de rozet staat een pluk glanzende stipels. De bloemen zijn wit tot crème en verschijnen van september tot december, soms nog in januari. Nauwkeurige blad- en bloemmaten hebben we niet in een geraadpleegde bron gevonden.

Gelijkende soorten

Er zijn meerdere kleine, witbloeiende dwergzonnedauwen in het zuidwesten, waaronder Drosera occidentalis en D. pygmaea. Omdat D. paleacea vroeger ruimer werd opgevat, zijn oudere waarnemingen onder deze naam niet zonder meer betrouwbaar: een deel van de planten die er vroeger onder vielen, wordt nu als aparte soort behandeld. Een loep, een bloeiende plant en de sleutel in Lowrie (2013) zijn nodig.

De val en hoe hij werkt

Een actieve lijmval op miniatuurschaal. De bladschijfjes dragen gesteelde klieren met een kleverige druppel; de lange randtentakels vangen de prooi en buigen haar naar het midden van het blad, waar kortere klieren de vertering overnemen. De prooi bestaat uit springstaarten, mijten en de kleinste vliegjes.

Standplaats en ecologie

Wit zand en zandige klei (D1, W7), op open plekken die in de winter vochtig zijn. De plant groeit in de natte maanden, bloeit in het voorjaar en de vroege zomer en rust in de droogste periode, teruggetrokken in zijn stipels.

Verspreiding en hoogte

Endemisch voor Zuidwest-Australië. FloraBase vermeldt de soort in zijn huidige opvatting alleen voor de bioregio Warren, het koele, natte uiterste zuidwesten tussen Augusta en Walpole. Oudere bronnen geven een veel groter areaal, wat samenhangt met de vroegere, ruimere afbakening van de soort.

• Waargenomen (hokken van een kwart graad)

Vormen en variatie

In de huidige opvatting worden geen ondersoorten meer onderscheiden. Vormen die vroeger als ondersoort bij D. paleacea werden ingedeeld, zijn voor zover wij konden nagaan als zelfstandige soort afgesplitst; welke precies, hebben we niet in de primaire literatuur kunnen nalopen. Zoals de meeste dwergzonnedauwen vormt de plant broedknoppen (gemmae).

Waar en wanneer te zien

Zoek van oktober tot december op open plekken met wit zand in het uiterste zuidwesten, bij zonnig weer, want de bloemen gaan alleen in de zon open. Een rozet van anderhalve centimeter is alleen op je knieën te vinden. Omdat de soort in West-Australië als slecht bekend en zeldzaam geldt, is een goed gedocumenteerde waarneming waardevol; meld die liever dan de plaats openbaar te maken.

Staat van instandhouding

Op de wereldwijde Rode Lijst van de IUCN staat de soort als gevoelig (Near Threatened, NT). In West-Australië staat hij als Priority One op de lijst van slecht bekende flora, wat erop wijst dat hij in zijn huidige afbakening van weinig groeiplaatsen bekend is. In CITES is hij niet opgenomen. Onzekerheid: het verschil tussen het ruime oudere areaal en de beperking tot de Warren-bioregio in FloraBase konden we niet in de primaire literatuur verklaren.

Wetenschappelijke naam

Drosera paleacea | de Candolle, 1824

Drosera paleacea werd in 1824 beschreven door de Zwitserse botanicus Augustin Pyramus de Candolle, in zijn Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis, deel 1, pagina 318 — een van de vroegst beschreven "dwerg-zonnedauwsoorten." De soort komt endemisch voor in zuidwestelijk West-Australië, en het typemateriaal zal daar vandaan komen. De precieze vindplaats, de verzamelaar en de verzameldatum van het originele typemateriaal konden echter niet met zekerheid worden achterhaald. Het epitheton paleacea komt van het Latijnse palea ("kaf, schub") met het achtervoegsel -aceus, en betekent "kaf-achtig" of "met schilferige schubben." Het is een beschrijvende naam, die verwijst naar de kleine, schubvormige haartjes of steunblaadjes van de plant.

World Checklist of Vascular Plants (WCVP), via Plants of the World Online (POWO), Royal Botanic Gardens, Kew.