Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Amazonemierklauwier
Amazonemierklauwier | Thamnophilus amazonicus
Amazonian Antshrike | Batará amazónico | Choca-canela
De amazonemierklauwier is een kleine, grijze mierklauwier van rivierbegeleidend bos, várzea en bosranden in het Amazonebekken en de Guyana's. Het vrouwtje valt buiten het patroon van het geslacht door de oranjerode kop en borst. In het gidsgebied komt hij vooral voor in Oost-Colombia en Noordoost-Peru.
Geluid
De zang is een versnellende reeks nasale tonen die iets in toonhoogte daalt en eindigt in een korte, nadrukkelijke toon, zoals bij verwante Thamnophilus-soorten. Roepjes zijn korte, nasale klanken en een zacht gekraak.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, met een zware, gehaakte snavel. Het mannetje is grijs met een zwarte kruin, een verborgen witte vlek tussen de schouders, zwarte vleugels met duidelijke witte vleugelstrepen en randen, en een zwarte staart met witte toppen; de onderzijde is lichtgrijs, naar de buik witter. Het vrouwtje heeft een oranjerode tot roestbruine kop, keel en borst, olijfbruine bovendelen, zwarte vleugels met witte vleugelstrepen en een okerkleurige buik.
Verwarringssoorten
De leikleurige mierklauwier Thamnophilus schistaceus heeft vleugels zonder witte tekening; het vrouwtje heeft een roodbruine kruin maar een olijfkleurige borst. De grijze mierklauwier Thamnophilus murinus is bruiner grijs met nauwelijks vleugeltekening. Het mannetje van Castelnaus mierklauwier Thamnophilus cryptoleucus is groter en geheel zwart, met witte schouders. De vlekvleugelmierklauwier Pygiptila stellaris heeft een korte staart en kleine witte vlekjes op de vleugeldekveren, en leeft in het bladerdak.
Leefgebied
Middenlaag en lagere boomlaag van várzea, igapó en ander rivierbegeleidend bos, bosranden, struikgewas op riviereilanden, galerijbos in de llanos en plaatselijk bos op witzandbodem, tot ongeveer 500 m. Zoekt insecten en andere geleedpotigen tussen bladeren en takken, vaak in paren en regelmatig met gemengde groepen. Het nest is een open kom, opgehangen in een takvork.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het oosten, van Meta, Vichada en Guaviare tot Guainía, Vaupés en Amazonas. Ecuador: zeldzaam en plaatselijk in het noordoosten (Sucumbíos). Peru: in het Amazonelaagland, vooral in Loreto, plaatselijk verder zuidelijk. Bolivia: in het noorden en noordoosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's en Amazonisch Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in Oost-Colombia in galerijbos rond Puerto Carreño en Inírida, of in Peru langs de randen van várzea en riviereilanden rond Iquitos. Het paar is vaak het eerst te horen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wijdverbreid en plaatselijk vrij algemeen; rivierbegeleidend bos herstelt zich vaak snel na verstoring.
Wetenschappelijke naam
Thamnophilus amazonicus | Sclater, 1858
Sclater beschreef de soort in 1858 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Thamnophilus werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks thamnos, 'struik', en philos, 'liefhebbend': struikminnaar. De soortnaam verwijst naar het Amazonegebied. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Rio Javari, Brazilië/Peru.