Alle soorten › Steltloperachtigen › Plevieren › Amerikaanse bontbekplevier
Amerikaanse bontbekplevier | Charadrius semipalmatus
Semipalmated Plover | Chorlito semipalmeado | Batuíra-de-bando
De amerikaanse bontbekplevier is de algemeenste kleine plevier van de kusten in het gidsgebied buiten de broedtijd. Hij broedt in het Noord-Amerikaanse Noordpoolgebied en overwintert langs de Pacifische en Caribische kust en op de Galápagos. De naam slaat op de kleine zwemvliezen tussen de tenen.
Geluid
Een helder, oplopend tsjuu-wie, vaak in vlucht. Op de rustplaats ook zachte, korte roepjes.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–19 cm, compact, met een korte snavel en een ronde kop. De bovendelen zijn egaal donker grijsbruin, de onderdelen wit, met een witte halsband en één borstband die in het broedkleed zwart, in het winterkleed bruin is. Het voorhoofd is wit, met een donkere teugel en wangvlek. De snavel is in het broedkleed oranje met een zwarte punt, in het winterkleed grotendeels donker. De poten zijn oranjegeel. Tussen de buitenste tenen zitten kleine zwemvliezen. De seksen verschillen weinig. Jonge vogels hebben lichte randjes aan de veren van de bovendelen.
Verwarringssoorten
De dikbekplevier Anarhynchus wilsonia is groter, met een zware zwarte snavel en vleeskleurige poten. De halsbandplevier Anarhynchus collaris is slanker, zonder witte halsband, met een dunne zwarte snavel en vleeskleurige poten. De sneeuwplevier Anarhynchus nivosus is veel bleker, met alleen donkere vlekken aan de borstzijden en donkere poten. De killdeerplevier Charadrius vociferus is veel groter, met twee borstbanden en een oranjebruine stuit.
Leefgebied
Slikken, zandstranden, estuaria, lagunes, zoutpannen, garnalenkwekerijen en monden van rivieren; landinwaarts schaars op rivieroevers en meren, op trek ook hoog in de Andes. Zoekt wormen, kreeftjes en andere ongewervelden op het slik, rennend en stilstaand. Rust in groepen, vaak samen met andere steltlopers. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia langs de Caribische en de Pacifische kust en op San Andrés. In Ecuador langs de hele kust en op de Galápagos. In Peru langs de hele kust. In Bolivia schaarse doortrekker in het laagland en op het altiplano. In het Amazonegebied zeldzaam op rivieroevers. Buiten het gidsgebied broedend in Alaska en Canada; overwintert van de kusten van de Verenigde Staten tot Chili en Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Op slikken en stranden bij laagwater en op hoogwatervluchtplaatsen langs de hele kust, bijvoorbeeld in de estuaria en zoutpannen van Ecuador en Peru, vooral van september tot april.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is afhankelijk van ongestoorde slikken en rustplaatsen; plaatselijk gaan die verloren door garnalenkwekerijen, bebouwing en verstoring.
Wetenschappelijke naam
Charadrius semipalmatus | Bonaparte, 1825
Bonaparte beschreef de soort in 1825 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Charadrius werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Grieks kharadrios, een niet geïdentificeerde, onopvallend gekleurde nachtvogel van ravijnen en rivierdalen (van kharadra, 'ravijn'). De soortnaam komt van Latijn semi-, 'half', en palmatus, 'met zwemvliezen', naar de gedeeltelijke vliezen tussen de tenen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Kust van New Jersey, VS.