Alle soorten › Steltloperachtigen › Strandlopers en snippen › Amerikaanse bosruiter
Amerikaanse bosruiter | Tringa solitaria
Solitary Sandpiper | Andarríos solitario | Maçarico-solitário
De Amerikaanse bosruiter is een donkere ruiter van kleine, beschutte zoete wateren die, zoals de wetenschappelijke naam solitaria aangeeft, meestal alleen foerageert. Hij broedt in de boreale bossen van Noord-Amerika en overwintert tot in het noorden van Argentinië. In het gidsgebied is hij een wijdverbreide wintergast aan bospoelen, sloten en rivieroevers, vooral in het laagland.
Geluid
Een hoog, scherp piet-wiet of piet-wiet-wiet, vaak bij het opvliegen; hoger en scherper dan de roep van de Amerikaanse oeverloper.
Opname: Jeff Stewart — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
19–23 cm, een slanke, donkere ruiter met een rechte, middellange, donkere snavel en vrij lange, groenachtige poten. De bovendelen zijn donker olijfbruin met fijne witte stippels, kop, hals en borst grijsbruin gestreept, de buik wit. Een opvallende witte oogring en een korte lichte streep van snavel tot oog. In de vlucht donkere vleugels zonder vleugelstreep, donkere ondervleugels, een donkere stuit en middenstaart en witte, zwart gebandeerde buitenste staartpennen. Knikt vaak met kop en voorlichaam. De seksen zijn gelijk; in winterkleed is de tekening vager, jonge vogels hebben fijnere, warmer getinte stippels.
Verwarringssoorten
De kleine geelpootruiter Tringa flavipes heeft felgele poten, een witte stuit en lichtere bovendelen en staat vaak in groepen in open water. De Amerikaanse oeverloper Actitis macularius is kleiner en korter van poot, met een witte vleugelstreep, een witte inham voor de vleugelbocht en een voortdurend wippend achterlichaam, en vliegt laag met stijve, trillende slagen. De steltstrandloper Calidris himantopus heeft een witte stuit en een snavel met licht gebogen punt.
Leefgebied
Oevers van kleine zoetwaterplassen, bospoelen, sloten, beekjes, rijstvelden, cocha's en modderige plekken langs rivieren, meestal in of bij bos; zelden aan zout water of op open wadplaten. Vooral in het laagland, plaatselijk tot ongeveer 3000 m en op doortrek hoger. Loopt langzaam langs de waterkant en pikt insecten, larven, kleine kreeftjes en slakjes; roert soms met een poot in het water. Broedt niet in het gidsgebied; in het broedgebied legt hij zijn eieren in oude zangvogelnesten in bomen, wat voor een steltloper ongewoon is.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wintergast in vrijwel het hele land tot ongeveer 3000 m, het talrijkst in het laagland ten oosten van de Andes. In Ecuador wintergast vooral in het Amazonelaagland en schaarser in het westen en in de Andes. In Peru wintergast vooral ten oosten van de Andes, aan de kust en in het hooggebergte schaars. In Bolivia wintergast in het laagland, vooral in de savannen van de Beni en het Amazonegebied. Op de Galápagos een zeldzame gast. Broedt in de boreale bossen van Alaska en Canada en overwintert van Midden-Amerika tot het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Van september tot april aan oevers van kleine, beschutte wateren: bospoelen, sloten, poelen in weilanden en cocha's in het Amazonelaagland; meestal alleen. Bij het opvliegen zijn de donkere ondervleugels en de witte, zwart gebandeerde staartzijden te zien.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand lijkt stabiel, maar is door de verspreide leefwijze in broed- en overwinteringsgebied slecht bekend.
Wetenschappelijke naam
Tringa solitaria | Wilson, 1813
Wilson beschreef de soort in 1813 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Tringa werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam is het Nieuwlatijnse woord dat Ulisse Aldrovandi aan de witgat gaf, naar Grieks trungas, een waadvogel met witte stuit ter grootte van een lijster die Aristoteles noemt. De soortnaam is Latijn solitarius, 'eenzaam, alleen', naar de gewoonte om alleen te foerageren. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pocono Mountains, Pennsylvania, Verenigde Staten.