Alle soorten › Uilen › Kerkuilen › Amerikaanse kerkuil
Amerikaanse kerkuil | Tyto furcata
American Barn Owl | Lechuza de campanario | Suindara
De Amerikaanse kerkuil is de kerkuil van de Nieuwe Wereld, een lichte, langbenige uil met een hartvormige gezichtssluier. Hij is groter en zwaarder dan de kerkuil van Europa en Afrika, waarvan hij tegenwoordig vaak als aparte soort wordt gescheiden. In het gidsgebied komt hij voor van de kustwoestijn tot de dalen van de Andes, en met een eigen, donkere ondersoort op de Galápagos.
Geluid
Een lange, hese, krijsende schreeuw, vaak in de vlucht. Bij het nest blazen en sissen de vogels, en jongen bedelen met een aanhoudend snurkend gesis.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
33–39 cm, met lange vleugels, een korte staart en lange, dun bevederde poten. De gezichtssluier is wit en hartvormig, omrand door een smalle bruine rand, met kleine zwarte ogen. De bovendelen zijn goudbruin en grijs gemarmerd met fijne witte en zwarte stippen. De onderdelen variëren van wit tot warm okerkleurig, met fijne donkere stippen. Vrouwtjes zijn gemiddeld donkerder en sterker gestippeld dan mannetjes. Vogels op de Galápagos zijn kleiner en donkerder, met dichter gestippelde onderdelen.
Verwarringssoorten
De velduil Asio flammeus leeft ook in open land en op de Galápagos, maar heeft gele ogen in een donker omrand gezicht, korte oorpluimen en sterk gestreepte borst; hij jaagt vaak overdag. De gestreepte ransuil Asio clamator heeft lange oorpluimen en een zwaar gestreepte onderzijde.
Leefgebied
Open en halfopen land: weiland, akkers, droogbos en struweel, kustwoestijn met oases en valleien, bosranden en dorpen en steden, van zeeniveau tot hoog in de dalen van de Andes. Broedt in gebouwen, kerktorens, schuren, boomholten, rotsspleten en kliffen. Jaagt 's nachts in een lage zoekvlucht, vooral op knaagdieren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia wijdverspreid in open land, aan beide kanten van de Andes en in de dalen; in het dichte regenwoud van het Amazonegebied schaars en vooral bij open plekken en nederzettingen. Op de Galápagos een eigen ondersoort op meerdere eilanden. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Canada en de Verenigde Staten via Midden-Amerika en het Caribisch gebied tot Vuurland.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In dorpen en steden, waar vogels in oude gebouwen en kerken broeden, en bij schemering boven weiland en akkers. Op de Galápagos soms overdag in de schaduw van een lavaspleet.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd. De IUCN beoordeelt de soort nog als deel van de kerkuil in brede zin, die wereldwijd niet bedreigd is. Plaatselijk hebben vergif tegen knaagdieren en verlies van nestplaatsen invloed.
Wetenschappelijke naam
Tyto furcata | (Temminck, 1827)
Temminck beschreef de soort in 1827 als Strix furcata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Tyto werd in 1828 ingevoerd door Billberg. De geslachtsnaam komt van Grieks tutō, 'uil'. De soortnaam komt van Latijn furcatus, 'gevorkt'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cuba.