Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Snorrebaarduil
Snorrebaarduil | Xenoglaux loweryi
Long-whiskered Owlet | Mochuelo peludo | Corujinha-bigoduda
De snorrebaarduil is een van de kleinste uilen ter wereld en de enige soort van het geslacht Xenoglaux. Hij is alleen bekend uit een klein gebied van nevelwoud in het noorden van Peru en werd pas in 1976 ontdekt en in 1977 beschreven. De geslachtsnaam betekent letterlijk 'vreemde uil'; de soortnaam verwijst naar de lange, waaiervormige snorharen rond de snavel.
Geluid
Een korte, lage, enkelvoudige fluittoon, hoe, ongeveer elke drie seconden herhaald, vooral in de schemering en 's nachts.
Opname: Andrew Spencer — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, rond van vorm, met een zeer korte staart die nauwelijks voorbij de vleugels uitsteekt. Rond de snavelbasis en aan de zijkanten van het gezicht staan lange, waaiervormige borstelveren. De gezichtssluier is bruin en weinig opvallend, met lichte wenkbrauwen. De ogen zijn oranjebruin tot amberkleurig. De bovendelen zijn warmbruin met fijne donkere bandering, met een kraag van grote witachtige vlekken in de nek en witte vlekjes op de schouders. De onderdelen zijn bruin met fijne bandering en naar de buik toe meer wit. De poten zijn kaal en roze. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De Boliviaanse dwerguil Glaucidium bolivianum leeft in hetzelfde bos, maar heeft gele ogen, een langere, gebandeerde staart, 'valse ogen' in de nek en geen lange snorharen. De kaneelschreeuwuil Megascops petersoni is groter, warmer kaneelbruin en heeft oorpluimen. De bosschreeuwuil Megascops marshalli is eveneens groter, met oorpluimen en een duidelijk omrande gezichtssluier.
Leefgebied
Vochtig nevelwoud met een zeer dichte ondergroei, rijk aan mossen, varens, orchideeën en andere epifyten, ruwweg tussen 1900 en 2350 m. Leeft laag in de dichte begroeiing en is vooral in de schemering en 's nachts actief. Eet voor zover bekend vooral insecten. Het nest en de broedbiologie zijn onbekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Endemisch voor Peru: alleen bekend van de oostelijke Andes in het noorden van het land, in de departementen Amazonas en San Martín, onder meer rond Abra Patricia. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Rond Abra Patricia in het noorden van Peru, 's nachts op een rustige avond met weinig wind, waar de vogels zich met hun lage fluittoon laten horen. Ze zitten laag in dichte begroeiing, vaak dicht bij een bospad.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. Het verspreidingsgebied is zeer klein, en ontbossing voor landbouw, veeteelt en wegenaanleg langs de oostflank vormt de belangrijkste bedreiging. Een deel van het leefgebied ligt in beschermde gebieden.
Wetenschappelijke naam
Xenoglaux loweryi | O'Neill & Graves, 1977
O'Neill & Graves beschreef de soort in 1977 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Xenoglaux voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam komt van Grieks xenos, 'vreemd', en glaux, 'uil'. De soortnaam eert George H. Lowery jr. (1913–1978), Amerikaans ornitholoog aan de Louisiana State University. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Abra Patricia, Peru.