Echte uilen | Strigidae

Owls | Búhos y cárabos | Owls

De gezichtsschijf is rond en de ogen zijn groot, met een iris die van geel tot vrijwel zwart loopt; verschillende soorten dragen op de kop twee oprichtbare veerpluimen die niets met het gehoor te maken hebben maar wel de omtrek van de kop breken. De binnenteen is korter dan de middenteen en de middennagel is glad. In deze gids telt de familie 41 soorten in tien geslachten, van het langbaarduiltje (Xenoglaux), een van de kleinste uilen ter wereld, dat alleen in een klein gebied nevelwoud in het noorden van Peru voorkomt, tot de oehoes (Bubo) van ruim een kilo. Talrijk zijn de schreeuwuilen (Megascops) en de dwerguilen (Glaucidium), met soorten in elke hoogtezone van het Amazonelaagland tot de boomgrens; de dwerguilen jagen ook overdag en dragen op het achterhoofd twee donkere vlekken die als een tweede paar ogen werken, en de Peruaanse dwerguil leeft in de droge bossen en cactusstruwelen langs de westkust. In de laaglandbossen aan de voet van de Andes leven grote soorten als de briluil en de kuifuil, in het nevelwoud de Andes-zaaguil (Aegolius). De stem bestaat uit doffe, ver dragende tonen, trillers of fluitreeksen waarmee het territorium wordt bezet, en is meestal het eerste waaraan de soort te herkennen valt. Er wordt gebroed in een boomholte, een oud nest van een andere vogel, op een rotsrichel of, zoals bij de holenuil van de kustwoestijn en de puna, in een hol in de grond; het vrouwtje broedt en dekt de jongen, het mannetje voert het voedsel aan.