Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Santamartaschreeuwuil
Santamartaschreeuwuil | Megascops gilesi
Santa Marta Screech Owl | Autillo de Santa Marta | Corujinha-de-santa-marta
De santamartaschreeuwuil komt alleen voor in de Sierra Nevada de Santa Marta in het noorden van Colombia. Een balg uit 1919 werd al als afwijkend herkend, maar de soort werd pas in 2017 beschreven, mede op grond van haar zang. Ze is een van de vele endemische vogels van dit geïsoleerde gebergte.
Geluid
Een gelijkmatige triller van ongeveer tien tonen per seconde, ruim twee seconden lang, trrrrrrrrr. Zingt vooral in de schemering en 's nachts.
Opname: Sergio Adrian Garcia-Murcia — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
23–25 cm, een middelgrote schreeuwuil met kleine oorpluimen. Er zijn een roodbruine en een grijsbruine vorm. De tekening is zwak: kruin en rug zijn fijn gebandeerd, de borst heeft smalle donkerbruine schachtstrepen en de buik is licht met onduidelijke lichtbruine bandering. De poten zijn tot de tenen bevederd en goudachtig geelbruin. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De cholibaschreeuwuil Megascops choliba leeft lager rond het gebergte, in droger en opener landschap, en heeft een duidelijke zwarte rand om de gezichtssluier en grove visgraatstrepen op de onderdelen; zijn triller eindigt met een paar losse tonen. De bonte bosuil Strix virgata is veel groter, heeft geen oorpluimen en donkere ogen.
Leefgebied
Vochtig bergbos en bosranden, voor zover bekend tussen ongeveer 1800 en 2500 m, mogelijk hoger. Ook in ouder secundair bos en in bosranden die grenzen aan plantages en weiland. Het voedsel bestaat vermoedelijk vooral uit grote insecten. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Endemisch voor Colombia: alleen in de Sierra Nevada de Santa Marta, met de meeste waarnemingen van de San Lorenzo-kam en omgeving. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Op de San Lorenzo-kam boven Minca, waar vogels in de schemering en 's nachts zingen langs de weg en bij de lodges in het bergbos.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. Het verspreidingsgebied is zeer klein en een groot deel van het oorspronkelijke bos in de Sierra is vervangen door plantages van den en eucalyptus en door weiland. De stand wordt geschat op enkele duizenden volwassen vogels en neemt vermoedelijk af.
Wetenschappelijke naam
Megascops gilesi | Krabbe, 2017
Krabbe beschreef de soort in 2017 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Megascops werd in 1848 ingevoerd door Kaup. De geslachtsnaam komt van Grieks megas, 'groot', en skōps, een kleine uil (dwergooruil). De soortnaam eert Robert Giles, een Britse sponsor van natuurbescherming. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Sierra Nevada de Santa Marta, Colombia.