Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Magelhaenoehoe
Magelhaenoehoe | Bubo magellanicus
Lesser Horned Owl | Tucúquere | Jacurutu-de-magalhães
De magelhaenoehoe is de grote oehoe van de centrale en zuidelijke Andes en het zuiden van Zuid-Amerika. Hij werd lang als ondersoort van de Amerikaanse oehoe beschouwd, maar is kleiner, fijner getekend en heeft een andere roep. In het gidsgebied leeft hij vooral in open, rotsig terrein in het hooggebergte. De Spaanse naam tucúquere geeft de roep weer.
Geluid
Een reeks van diepe, holle tonen, met een korte nadruk aan het begin, ongeveer hoe, hoe-hoe-oe; de seksen roepen vaak in duet, het vrouwtje hoger. Daarnaast korte blaffende en snaterende geluiden.
Opname: Cristian Pinto — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
43–50 cm; vrouwtjes zijn groter dan mannetjes. Grote kop met duidelijke oorpluimen en gele ogen; de gezichtssluier is grijsbruin met een donkere rand, en de keel is wit. De bovendelen zijn grijsbruin, fijn gevlekt en gemarmerd met zwart en lichtbruin. De onderdelen zijn licht, met dichte, smalle, donkere dwarsbandjes en enkele donkere vlekken op de borst. Snavel en klauwen zijn relatief klein voor een oehoe. De poten zijn dicht bevederd. De seksen zijn verder gelijk.
Verwarringssoorten
De Amerikaanse oehoe Bubo virginianus is groter en zwaarder, met grovere en bredere dwarsbanden op de onderdelen en grotere snavel en klauwen; in de Andes van Ecuador en het noorden van Peru zijn de vogels bovendien veel donkerder. De grote ransuil Asio stygius is slanker, met dicht bij elkaar staande oorpluimen, een zwartachtig gezicht en gestreepte onderdelen. De velduil Asio flammeus heeft zeer korte oorpluimen en een gestreepte borst.
Leefgebied
Open en halfopen land in het hooggebergte: droge en vochtige puna, rotsige hellingen, ravijnen en kliffen, Polylepis-bos, struweel en akkerland met verspreide bomen, ook droge inter-Andesdalen, ruwweg tussen 2500 en 4500 m. Jaagt vooral op knaagdieren en andere kleine zoogdieren, ook op vogels en grote insecten. Broedt op richels en in nissen van rotswanden, soms op de grond of in een oud nest van een andere vogel.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in de Andes van het midden en het zuiden; de grens met de Amerikaanse oehoe in het noorden is niet precies bekend. In Bolivia in de Andes en op het altiplano. Ontbreekt in Colombia, op de Galápagos en waarschijnlijk in Ecuador. Buiten het gidsgebied in Chili en Argentinië, zuidwaarts tot Vuurland, daar ook in het laagland.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de schemering langs rotswanden, ravijnen en Polylepis-bosjes op de puna. Vogels zitten soms vlak na zonsondergang op een rotsblok of een richel en verraden zich door hun duetten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort wordt plaatselijk vervolgd uit bijgeloof of omdat hij pluimvee zou pakken, en heeft te lijden van vergiftiging van knaagdieren.
Wetenschappelijke naam
Bubo magellanicus | (Lesson, 1828)
Lesson beschreef de soort in 1828 als [Strix] magellanicus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Bubo werd in 1805 ingevoerd door Duméril. De geslachtsnaam is Latijn bubo, 'oehoe'. De soortnaam verwijst naar de Straat Magellaan, genoemd naar Ferdinand Magellaan (ca. 1480–1521). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Straat Magellaan.