Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Gestreepte ransuil
Gestreepte ransuil | Asio clamator
Striped Owl | Búho listado | Coruja-orelhuda
De gestreepte ransuil is een middelgrote, lichte uil met lange oorpluimen en een witte gezichtssluier met een zwarte rand. Hij leeft in open en halfopen land in het laagland, van savannen en moerasranden tot weiland met bosjes. Hij jaagt 's nachts, laag over open terrein, vaak vanaf een paal of een lage boom.
Geluid
Het mannetje laat reeksen van diepe, blaffende hoe-hoe-hoe-tonen horen. Het vrouwtje roept een hoge, uithalende, fluitende kreet, wieeoe, die aan een roofvogel doet denken.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
30–38 cm; vrouwtjes zijn groter dan mannetjes. Lange, donkere oorpluimen. De gezichtssluier is witachtig tot lichtbruin met een smalle zwarte rand; de ogen zijn donkerbruin. De bovendelen zijn warm geelbruin met zwarte strepen en vlekken. De onderdelen zijn licht roomkleurig tot geelbruin met scherpe zwarte lengtestrepen, zonder dwarsstreping. De poten zijn bevederd. De seksen zijn verder gelijk. Jongen zijn donziger en hebben een donkerder gezicht.
Verwarringssoorten
De grote ransuil Asio stygius is groter en veel donkerder, met een zwartachtige gezichtssluier en gele ogen, en leeft vooral in bergbos. De velduil Asio flammeus heeft zeer korte oorpluimen, gele ogen met donkere randen en vliegt vaker overdag. De Amerikaanse oehoe Bubo virginianus is veel groter, met gele ogen en gebandeerde onderdelen. Schreeuwuilen zoals de cholibaschreeuwuil Megascops choliba zijn veel kleiner, met korte oorpluimen en gele ogen.
Leefgebied
Open en halfopen land in het laagland en de lagere hellingen: savanne met verspreide bomen, natte graslanden en moerasranden, weiland, akkers, rijstvelden en bosranden, meestal onder 1500 m, plaatselijk hoger in de dalen van de Andes. Jaagt vooral op knaagdieren, ook op vogels en grote insecten. Broedt op de grond tussen hoog gras of in dichte vegetatie, soms in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Caribische laagland, in de dalen van de Magdalena en de Cauca en in de llanos. In Ecuador vooral in het westelijke laagland, plaatselijk ook in het oosten. In Peru plaatselijk, onder meer in open land in het noordoosten en in de dalen aan de voet van de Andes. In Bolivia in de savannen en het open land van het oostelijke laagland. Ontbreekt op de Galápagos en in het hooggebergte. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico tot Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay, Uruguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de schemering langs wegen door savanne en weiland naar een uil op een paal of een draad, en let daarbij op de lange oorpluimen en het lichte gezicht. Vogels jagen vaak boven dezelfde velden en zitten herhaaldelijk op dezelfde palen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort profiteert plaatselijk van ontbossing en de uitbreiding van weiland, maar heeft te lijden van verkeer en bestrijdingsmiddelen.
Wetenschappelijke naam
Asio clamator | (Vieillot, 1808) (GBIF: Pseudoscops clamator)
Vieillot beschreef de soort in 1808 als Bubo Clamator; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Asio werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam is Latijn asio, bij Plinius de naam van een uil met oorpluimen. De soortnaam is Latijn clamator, 'schreeuwer', naar de roep. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.