Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Amerikaanse oehoe
Amerikaanse oehoe | Bubo virginianus
Great Horned Owl | Búho cornudo | Jacurutu
De Amerikaanse oehoe is de grootste uil van het gidsgebied, met wijd uiteenstaande oorpluimen en een witte keel. Hij leeft hier in twee sterk verschillende vormen: een zeer donkere ondersoort in het hooggebergte van de noordelijke Andes en een lichtere in de savannen van het laagland. Hij is vooral 's nachts en in de schemering actief.
Geluid
Een reeks van vier tot zes diepe, zachte tonen in een vast ritme, ongeveer hoe hoe-hoe hoe hoe; het vrouwtje roept hoger en de seksen roepen vaak afwisselend. Jongen bedelen met een schorre, sissende kreet.
Opname: Richard E. Webster — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
46–55 cm; vrouwtjes zijn duidelijk groter dan mannetjes. Grote, brede kop met lange, wijd uiteenstaande oorpluimen, gele ogen en een witte keelband. De onderdelen zijn dicht gebandeerd met donkere dwarsbanden. De andesvorm (nigrescens) is zeer donker roetbruin, met weinig wit en een donkere gezichtssluier. De laaglandvorm (nacurutu) is lichter grijsbruin, met meer wit op de onderdelen en een lichtere, bruinachtige gezichtssluier met zwarte rand. De poten zijn dicht bevederd. De seksen zijn verder gelijk.
Verwarringssoorten
De magelhaenoehoe Bubo magellanicus in de centrale en zuidelijke Andes is kleiner, grijzer en fijner gebandeerd, met kleinere snavel en klauwen, en heeft een andere roep. De grote ransuil Asio stygius is slanker, met dicht bij elkaar staande oorpluimen en gestreepte onderdelen. De briluil Pulsatrix perspicillata heeft geen oorpluimen, een donkere kop met witte 'bril' en een egale geelachtige buik.
Leefgebied
In de noordelijke Andes in páramo, struweel en dwergbos aan de boomgrens, Polylepis-bos, rotsige ravijnen en open land met bosjes, ruwweg tussen 2500 en 4000 m, plaatselijk lager in droge dalen. In het laagland in savanne met verspreide bomen, galerijbos en droog bos. Jaagt vanaf een zitplaats op zoogdieren tot de grootte van een konijn, en op vogels, reptielen en grote insecten. Broedt in oude nesten van andere vogels, in rotsnissen of op de grond.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het hooggebergte van de Andes en plaatselijk in de llanos. In Ecuador in de Andes, vooral in páramo en droge dalen. In Peru in de Andes van het noorden; de grens met de magelhaenoehoe is niet precies bekend. In Bolivia in de savannen en droge bossen van het oostelijke laagland. Ontbreekt op de Galápagos en in het gesloten regenwoud van het Amazonegebied. Buiten het gidsgebied van Alaska en Canada via de Verenigde Staten en Mexico tot Midden-Amerika, en in Zuid-Amerika in Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay, Uruguay en Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de schemering in de páramo en langs ravijnen aan de boomgrens naar de diepe, ritmische roep. Vogels zitten dan soms op een rots, een paal of een losse boom tegen de hemel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. In de Andes heeft de soort plaatselijk te lijden van vervolging, branden in de páramo en het verlies van bos aan de boomgrens.
Wetenschappelijke naam
Bubo virginianus | (Gmelin, 1788)
Gmelin beschreef de soort in 1788 als Strix virginiana; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Bubo werd in 1805 ingevoerd door Duméril. De geslachtsnaam is Latijn bubo, 'oehoe'. De soortnaam is Nieuwlatijn virginianus, 'van Virginia', de Britse kolonie in Noord-Amerika. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Virginia, Verenigde Staten.