Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Witkeelschreeuwuil
Witkeelschreeuwuil | Megascops albogularis
White-throated Screech Owl | Autillo gorgiblanco | Corujinha-de-garganta-branca
De witkeelschreeuwuil is een donkere schreeuwuil van het hoge bergbos in de Andes, tot aan de boomgrens. Hij valt op door zijn witte keel, die scherp afsteekt tegen de donkere borst, en door zijn vrijwel ontbrekende oorpluimen. Paren roepen vaak in duet, met lange, snelle reeksen.
Geluid
Een lange, snelle reeks van korte, holle tonen die eerst in toonhoogte stijgt en dan weer daalt, vaak door beide partners afwisselend of tegelijk gezongen, met onregelmatige versnellingen. Daarnaast korte, hese roepen.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
24–27 cm, met een ronde kop zonder of met zeer korte oorpluimen en geel tot oranjegeel gekleurde ogen. De bovendelen en de borst zijn donker bruin, fijn gevlekt met geelbruin. De keel is wit en contrasteert sterk met de donkere borst. De buik is lichter geelbruin met donkere lengtestrepen en fijne dwarsstreepjes. De poten zijn bevederd. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De andesschreeuwuil Megascops ingens leeft lager, is warmer roodbruin, heeft geen witte keel en donkere ogen. De kaneelschreeuwuil Megascops petersoni en de bosschreeuwuil Megascops marshalli zijn kleiner en roodbruiner, met een duidelijke gezichtssluier en zonder witte keel. In Bolivia lijkt de Hoys schreeuwuil Megascops hoyi meer op de cholibaschreeuwuil en heeft geen witte keel.
Leefgebied
Hoog bergbos, nevelwoud, dwergbos aan de boomgrens en de randen daarvan, plaatselijk ook Polylepis-bos en bosjes in open land, ruwweg tussen 2000 en 3500 m. Jaagt in de middelste en hogere lagen van het bos op grote insecten en andere ongewervelden, ook op kleine gewervelden. Broedt in boomholten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de cordilleras en in de Serranía de Perijá. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru op de oostflank over de hele lengte van het land, in het noorden ook op de westflank. In Bolivia in de Yungas van La Paz en Cochabamba. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister na het donker langs wegen door hoog bergbos en aan de boomgrens naar de lange duetten. Vogels komen soms tot vlak bij de rand van het bos en zitten dan vrij hoog in een boom.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is plaatselijk gevoelig voor het verlies van hoog bergbos door ontginning en branden.
Wetenschappelijke naam
Megascops albogularis | (Cassin, 1849)
Cassin beschreef de soort in 1849 als Syrnium albo-gularis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Megascops werd in 1848 ingevoerd door Kaup. De geslachtsnaam komt van Grieks megas, 'groot', en skōps, een kleine uil (dwergooruil). De soortnaam komt van Latijn albus, 'wit', en gularis, 'van de keel': 'witkelig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Choachí, Cundinamarca, Colombia.