Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Cholibaschreeuwuil
Cholibaschreeuwuil | Megascops choliba
Tropical Screech Owl | Autillo tropical | Corujinha-do-mato
De cholibaschreeuwuil is de meest verspreide schreeuwuil van Zuid-Amerika en een uil van halfopen land, bosranden en tuinen. Hij is goed aangepast aan door mensen veranderd landschap en komt vaak in dorpen en plantages voor. Zijn snorrende triller met een of twee afsluitende tonen is een van de gewoonste nachtgeluiden in het laagland ten oosten van de Andes.
Geluid
Een korte, snorrende triller die eindigt met een of twee nadrukkelijke tonen, ongeveer gurrrrr-koek-koek; paren roepen vaak afwisselend. Daarnaast korte, schorre roepen.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
20–24 cm, met korte oorpluimen en gele ogen. De gezichtssluier is lichtgrijs tot lichtbruin met een duidelijke zwarte rand. De bovendelen zijn grijsbruin, fijn gevlekt en gestreept met zwart, met een rij witte vlekken op de schouders. De onderdelen zijn licht grijswit met donkere lengtestrepen en fijne dwarsstreepjes, die samen een visgraatpatroon vormen. Er komt ook een zeldzamere roodbruine vorm voor. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De donkerbruine schreeuwuil Megascops watsonii is donkerder, met een geelbruine buik, een minder duidelijke rand om de gezichtssluier en vaak donkere ogen, en leeft in het binnenste van regenwoud. De roraimaschreeuwuil Megascops roraimae leeft in heuvelbos aan de voet van de Andes en heeft een snellere, gelijkmatige triller. De marañónschreeuwuil Megascops roboratus vervangt hem in de droge bossen in het westen en in het Marañóndal. De Hoys schreeuwuil Megascops hoyi in de Yungas van Bolivia leeft hoger, in bergbos.
Leefgebied
Bosranden, secundair bos, open bos, galerijbos, savanne met bomen, plantages, parken en tuinen, ook de randen van dorpen en steden, meestal onder 1500 m, plaatselijk hoger in dalen. Mijdt het binnenste van gesloten regenwoud. Eet vooral grote insecten en spinnen, ook kleine knaagdieren, vogels en hagedissen. Broedt in boomholten, ook in oude spechtenholen en nestkasten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverspreid in het laagland ten oosten van de Andes, in het Caribische laagland en in de dalen van de Magdalena en de Cauca; ontbreekt in het Chocó. In Ecuador in het oostelijke laagland en aan de voet van de Andes. In Peru in het Amazonelaagland en in de dalen aan de voet van de oostflank. In Bolivia wijdverspreid in het laagland, de Chaco en de lagere Yungas. Ontbreekt op de Galápagos en in het droge westen van Ecuador en Peru. Buiten het gidsgebied van Costa Rica tot Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay, Uruguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister na het donker in dorpen, langs bosranden en in plantages in het laagland naar de snorrende triller. Vogels zitten vaak laag aan de rand van een open plek of in een tuin.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is in grote delen van het gidsgebied algemeen en profiteert van halfopen, door mensen gevormd landschap.
Wetenschappelijke naam
Megascops choliba | (Vieillot, 1817)
Vieillot beschreef de soort in 1817 als Strix choliba; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Megascops werd in 1848 ingevoerd door Kaup. De geslachtsnaam komt van Grieks megas, 'groot', en skōps, een kleine uil (dwergooruil). De soortnaam komt van Chóliba, een Aragonese volksnaam voor de dwergooruil. Félix de Azara gaf deze naam aan de uil in Paraguay, omdat men de dwergooruil zo noemde in zijn geboortestreek toen hij een jongen was. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paraguay.