Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Braziliaanse dwerguil
Braziliaanse dwerguil | Glaucidium brasilianum
Ferruginous Pygmy Owl | Mochuelo caburé | Caburé
De Braziliaanse dwerguil is de meest verbreide dwerguil van het laagland ten oosten van de Andes. Hij is grotendeels dagactief, jaagt vanaf een open uitkijkpost en wordt geregeld door kleine vogels belaagd. Met zijn lange staart, die hij vaak zijwaarts beweegt, en zijn gestreepte kruin verschilt hij van de meeste andere dwerguilen in het gidsgebied.
Geluid
Een lange reeks gelijkmatige, fluitende tonen, hoe-hoe-hoe, ongeveer twee tot drie per seconde, soms minutenlang. Ook hoge, kwetterende roepen.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–17 cm, met een ronde kop zonder oorpluimen, gele ogen en witte wenkbrauwen. Er zijn een grijsbruine en een roodbruine vorm, met overgangen. De kruin heeft fijne lichte streepjes, in de nek 'valse ogen'. De rug is bruin met enkele lichte vlekken. De staart is vrij lang, met donkere en roestbruine of lichte banden. De onderdelen zijn wit, met brede bruine of roodbruine strepen. De seksen zijn gelijk; vrouwtjes zijn iets groter.
Verwarringssoorten
Hardy's dwerguil Glaucidium hardyi is kleiner en kortstaartiger, met een gestippelde kruin, leeft hoog in het bladerdak van gesloten bos en zingt een veel snellere triller. De Peruaanse dwerguil Glaucidium peruanum, ten westen van de Andes, heeft een kruin met witte stippels in plaats van streepjes en zingt sneller. De holenuil Athene cunicularia is groter, langpotig en leeft op de grond in open land.
Leefgebied
Bosranden, galerijbos, open bos, savanne met bomen, Chaco-droogbos, riviereilanden en erven met bomen, van het laagland tot ongeveer 1500 m. Jaagt overdag en in de schemering op insecten, hagedissen, kleine vogels en muizen. Broedt in boomholten en oude spechtenholen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland van het noorden en oosten en in de dalen tussen de Andesketens. In Ecuador in het oostelijk laagland. In Peru in het oostelijk laagland. In Bolivia in het hele laagland, van de Beni-savannen tot de Chaco. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuidwesten van de Verenigde Staten tot Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister langs bosranden en rivieren naar de lange reeks fluittonen; alarmerende kleine vogels wijzen vaak de plek aan. Hij zit vaak vrij op een tak, ook midden op de dag.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt een door de mens veranderd landschap goed en is in grote delen van het laagland algemeen.
Wetenschappelijke naam
Glaucidium brasilianum | (Gmelin, 1788)
Gmelin beschreef de soort in 1788 als Strix brasiliana; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Glaucidium werd in 1826 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam komt van Grieks glaukidion, 'uiltje', verkleinwoord van glaux, 'uil'; Friedrich Boie voerde de naam in 1826 in. De soortnaam is Nieuwlatijn brasilianus, 'Braziliaans', naar Brazilië. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ceará, Brazilië.