Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Peruaanse dwerguil
Peruaanse dwerguil | Glaucidium peruanum
Pacific Pygmy Owl | Mochuelo del Pacífico | Caburé-do-pacífico
De Peruaanse dwerguil is de dwerguil van de droge bossen en kustvalleien ten westen van de Andes, van Ecuador tot het uiterste noorden van Chili. Hij werd lang tot de Braziliaanse dwerguil gerekend, maar verschilt in zang en kleed. Hij is grotendeels dagactief en komt ook in dorpen, boomgaarden en tuinen voor.
Geluid
Een snelle reeks korte, hoge tonen, pu-pu-pu-pu, sneller dan bij de Braziliaanse dwerguil, en een kwetterende roep.
Opname: Peter de Rouw — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–17 cm, met een ronde kop zonder oorpluimen, gele ogen en witte wenkbrauwen. Er zijn een grijsbruine en een roodbruine vorm. De kruin is bezet met kleine witte stippels, in de nek 'valse ogen'. De rug is bruin, met lichte vlekken op de schouders. De staart is vrij lang en donker, met smalle witte of lichte banden. De onderdelen zijn wit, met bruine of roodbruine strepen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De Braziliaanse dwerguil Glaucidium brasilianum leeft ten oosten van de Andes, heeft een fijn gestreepte kruin en zingt een tragere reeks. De andesdwerguil Glaucidium jardinii leeft hoger in vochtig bergbos. De grijskopdwerguil Glaucidium griseiceps heeft een grijze kop en een kortere staart en leeft in vochtig bos in het noordwesten van Ecuador. De holenuil Athene cunicularia is groter en langpotig en leeft op de grond.
Leefgebied
Droogbos, doornstruweel, oeverbos, boomgaarden, tuinen en parken, van zeeniveau tot ongeveer 2500 m in de droge inter-Andesdalen, plaatselijk hoger. Jaagt overdag en in de schemering op insecten, hagedissen, kleine vogels en knaagdieren. Broedt in boomholten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Ontbreekt in Colombia. In Ecuador in het westelijk laagland en de droge dalen, vooral in het zuidwesten. In Peru langs de kust en de westflank en in de droge dalen van de Marañón en andere inter-Andesdalen. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het uiterste noorden van Chili.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in droogbos en struikrijke tuinen in het westen van Ecuador en Peru naar de snelle reeks tonen, ook overdag. Alarmerende kolibries en tirannen geven vaak zijn plek aan.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt een agrarisch landschap goed en is in grote delen van zijn verspreidingsgebied algemeen.
Wetenschappelijke naam
Glaucidium peruanum | König, 1991
König beschreef de soort in 1991 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Glaucidium werd in 1826 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam komt van Grieks glaukidion, 'uiltje', verkleinwoord van glaux, 'uil'; Friedrich Boie voerde de naam in 1826 in. De soortnaam verwijst naar Peru. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Peru.