Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Kuifuil
Kuifuil | Lophostrix cristata
Crested Owl | Búho corniblanco | Coruja-de-crista
De kuifuil is een middelgrote bosuil met lange, witte oorpluimen die doorlopen in witte wenkbrauwen. Hij leeft in vochtig laagland- en voetheuvelbos aan beide kanten van de Andes en rust overdag, vaak in paren, in dicht gebladerte. Het is de enige soort van het geslacht Lophostrix.
Geluid
Een lage, kikkerachtige, rollende brom, k-k-grrrrrrr, die met een paar korte aanzettende tonen begint, ongeveer een seconde duurt en met tussenpozen wordt herhaald. Roept vooral in het eerste deel van de nacht.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
38–43 cm, met lange, witte tot witachtige oorpluimen die vanaf de witte wenkbrauwen schuin omhoog steken. De gezichtssluier is roodbruin tot donkerbruin, de ogen zijn oranjegeel tot oranjebruin en de snavel is licht hoornkleurig. De bovendelen zijn donker chocoladebruin met fijne vermiculatie en witte vlekken op de vleugeldekveren. De onderdelen zijn lichter geelbruin tot bruin met fijne donkere vermiculatie. Er komen donkere en lichtere, meer roodbruine vogels voor. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn witachtig met een donkerder gezicht.
Verwarringssoorten
De briluil Pulsatrix perspicillata heeft geen oorpluimen, een brede donkere borstband, een geelachtige buik en gele ogen. De grote ransuil Asio stygius is zwartbruin, met dicht bij elkaar staande oorpluimen en gestreepte onderdelen, en leeft vooral in bergbos en halfopen landschap. De gestreepte ransuil Asio clamator heeft lichte, sterk gestreepte onderdelen en leeft in open landschap.
Leefgebied
Vochtig laagland- en voetheuvelbos, ook várzea en ouder secundair bos, vaak dicht bij beken en rivieren, tot ongeveer 1500 m. Rust overdag in de onderste en middelste lagen in dicht gebladerte of lianen. Eet vooral grote insecten, zoals sabelsprinkhanen, en soms kleine gewervelden. Broedt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Pacifische laagland, in de Magdalena-vallei en in het Amazonegebied. In Ecuador zowel in het westen als in het oostelijke laagland. In Peru in het oostelijke laagland en de voetheuvels. In Bolivia in het laagland van het noorden en oosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico tot het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Gidsen bij lodges in het Amazone-laagland kennen vaak vaste rustplaatsen, meestal in dicht struikgewas langs een beek, waar een paar overdag zit. 's Nachts is de brom te horen langs beken in hoog bos.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is afhankelijk van bos en verdwijnt waar het bos wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Lophostrix cristata | (Daudin, 1800)
Daudin beschreef de soort in 1800 als Strix cristata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Lophostrix werd in 1836 ingevoerd door Lesson. De geslachtsnaam komt van Grieks lophos, 'kuif', en strix, 'uil'. De soortnaam komt van Latijn cristatus, 'gekuifd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guyana's (regio).