Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Zwart-witte bosuil
Zwart-witte bosuil | Strix nigrolineata
Black-and-white Owl | Búho blanquinegro | Coruja-preta-e-branca
De zwart-witte bosuil is een middelgrote uil zonder oorpluimen, met een zwart gezicht en zwarte bovendelen en witte, fijn zwart gebandeerde onderdelen. Hij leeft in het laagland van Midden-Amerika en het noordwesten van Zuid-Amerika. Hij jaagt opvallend vaak op vleermuizen en grote insecten rond straatlantaarns en verlichte gebouwen aan de bosrand.
Geluid
Een diepe, stijgende roep, whoo-WHOO, of een reeks korte, holle tonen gevolgd door een luidere slottoon, hu-hu-hu-HOO, vooral na de schemering. Daarnaast een hoge, schorre kreet.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
35–40 cm, met een ronde kop, donkere ogen en een geeloranje snavel. Gezicht, kruin en bovendelen zijn zwartbruin tot zwart, met een smalle, wit gebandeerde band die het gezicht omrandt. Borst, buik en dijen zijn wit met dichte, smalle zwarte dwarsbandjes. De staart is zwart met enkele smalle witte banden. De poten zijn geeloranje. De seksen zijn gelijk; het vrouwtje is iets groter. Jongen zijn witachtig donzig met een donker gezicht.
Verwarringssoorten
De zwartgestreepte bosuil Strix huhula lijkt sterk, maar is ook op de bovendelen fijn wit gebandeerd en heeft geen egaal zwarte rug; hij leeft ten oosten van de Andes, zodat beide soorten elkaar in het gidsgebied nauwelijks overlappen. De bonte bosuil Strix virgata is bruin, met een lichte sluier en gestreepte onderdelen. De briluil Pulsatrix perspicillata is groter, met gele ogen, witte 'bril'-lijnen en een donkere borstband.
Leefgebied
Vochtig en halfvochtig laaglandbos, bosranden, secundair bos, mangrove en plantages met bomen, ook in dorpen en langs wegen aan de bosrand, van zeeniveau tot ongeveer 1200 m, plaatselijk hoger. Jaagt 's nachts op vleermuizen, grote insecten, kleine knaagdieren en kikkers, vaak bij kunstlicht. Broedt in een boomholte of in een nis in een dikke boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland van de Pacifische kust, de Caribische kust en de dalen van de Magdalena en de Cauca. In Ecuador in het westelijke laagland en de voetheuvels. In Peru alleen in het uiterste noordwesten, schaars. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico tot het noordwesten van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek 's nachts bij lantaarnpalen en verlichte gebouwen aan de rand van laaglandbos in het westen van Colombia en Ecuador; de uil zit vaak op een tak of draad vlak bij de lamp en wacht op vleermuizen en insecten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt een zekere mate van bosversnippering, maar is afhankelijk van grote bomen en verdwijnt waar het bos volledig wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Strix nigrolineata | (Sclater, 1859)
Sclater beschreef de soort in 1859 als Ciccaba nigrolineata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Strix werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Latijn strix (Grieks strinx), 'uil', in de oudheid een krijsende nachtvogel. De soortnaam komt van Latijn niger, 'zwart', en lineatus, 'gestreept': 'met zwarte strepen'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Oaxaca, Mexico.