Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Bonte bosuil
Bonte bosuil | Strix virgata
Mottled Owl | Búho café | Coruja-do-mato
De bonte bosuil is een middelgrote, bruine uil zonder oorpluimen en met donkere ogen, die in grote delen van Midden- en Zuid-Amerika voorkomt. Hij leeft vooral in bosranden, secundair bos en halfopen terrein met bomen, ook dicht bij dorpen en plantages. In het gidsgebied is hij de algemeenste Strix van het laagland en de lagere hellingen ten westen van de Andes.
Geluid
Een reeks diepe, holle hoe-roepen, hoo-hoo… hoo-hoo, vaak aanzwellend en weer afnemend, vooral na de schemering. Daarnaast een langgerekte, schorre, katachtige kreet.
Opname: Miguel Angelo Biz — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
30–38 cm, met een ronde kop, donkere ogen en een bruine gezichtssluier met witachtige wenkbrauwen en baardstrepen. De bovendelen zijn donkerbruin, fijn gevlekt en gebandeerd met lichtbruin en wit. De borst is bruin gevlekt, de rest van de onderdelen geelbruin tot witachtig met grove, donkere lengtestrepen. De snavel is grijsgeel. Er komen lichtere en donkerdere vormen voor. Het vrouwtje is groter dan het mannetje; de seksen zijn verder gelijk. Jongen zijn witachtig donzig met een bruiner gezicht.
Verwarringssoorten
De zwartgestreepte bosuil Strix huhula is overal zwart met fijne witte bandjes en heeft geen lengtestrepen. De witbroekbosuil Strix albitarsis leeft hoger in nevelwoud en is dicht roodbruin gebandeerd, met witte vlekken op de onderdelen. De kuifuil Lophostrix cristata heeft lange, witte oorpluimen en egalere onderdelen. Jonge briluilen Pulsatrix perspicillata zijn veel groter en witachtig met een zwart gezicht.
Leefgebied
Vochtig en droog laaglandbos, bosranden, secundair bos, galerijbos, plantages met schaduwbomen en parkachtig terrein, vanaf zeeniveau tot ongeveer 2000 m, plaatselijk hoger. Jaagt 's nachts vanaf een zitpost op grote insecten, kleine knaagdieren, vleermuizen, vogels en kikkers. Broedt in boomholten of in de holte tussen dikke takken.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverbreid in het laagland en op de lagere hellingen, aan beide zijden van de Andes. In Ecuador vooral in het westelijke laagland en de voetheuvels, ten oosten van de Andes schaarser. In Peru in het noordwesten en plaatselijk in het oostelijke laagland en de voetheuvels. In Bolivia in het laagland van het noorden en oosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Mexico tot het noordoosten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister na zonsondergang langs bosranden, plantages en parkachtige terreinen in het laagland naar de diepe hoe-roepen. De uil komt vaak naar verlichte plekken waar insecten afkomen en zit dan laag op een tak.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt bosversnippering en secundair bos goed en is in veel gebieden algemeen.
Wetenschappelijke naam
Strix virgata | (Cassin, 1849)
Cassin beschreef de soort in 1849 als Syrnium virgatum; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Strix werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Latijn strix (Grieks strinx), 'uil', in de oudheid een krijsende nachtvogel. De soortnaam komt van Latijn virgatus, 'gestreept'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.