Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Parkers dwerguil
Parkers dwerguil | Glaucidium parkeri
Subtropical Pygmy Owl | Mochuelo subtropical | Caburé-subtropical
Parkers dwerguil is een kleine dwerguil van het lagere bergregenwoud op de oostflank van de Andes. De soort werd pas in 1995 beschreven en is genoemd naar de Amerikaanse ornitholoog Ted Parker. Hij leeft hoog in het bladerdak en wordt vooral aan zijn zang opgemerkt.
Geluid
Korte groepjes van twee of drie zachte, holle fluittonen, hoe-hoe of hoe-hoe-hoe, met regelmatige pauzes herhaald. Zingt vooral in de schemering en 's nachts, soms overdag.
Opname: Jorge L. Peña — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14 cm, een kleine, compacte dwerguil met een ronde kop zonder oorpluimen, gele ogen en witte wenkbrauwen. De bovendelen zijn warm donkerbruin; kruin en voorhoofd zijn dicht bezet met witte stippen, en ook de schouders en vleugeldekveren dragen duidelijke witte vlekken. In de nek een zwart-wit patroon van 'valse ogen'. De staart is kort en donker, met smalle witte banden. De onderdelen zijn wit, met roodbruine vlekken en strepen op borstzijden en flanken. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De andesdwerguil Glaucidium jardinii leeft hoger, heeft minder witte vlekken op de rug en zingt een lange, snelle reeks tonen. De Boliviaanse dwerguil Glaucidium bolivianum is groter en langstaartiger, leeft eveneens hoger en zingt een lange, trage reeks. Hardy's dwerguil Glaucidium hardyi leeft in het laagland, heeft een grijzere kop en een vrijwel ongevlekte rug en zingt een snelle triller.
Leefgebied
Vochtig bergregenwoud op de oostflank, vooral in het bladerdak en aan bosranden, ongeveer tussen 1400 en 2000 m. Voedt zich met grote insecten en kleine gewervelden. Over het broeden is weinig bekend; vermoedelijk broedt hij in boomholten, zoals andere dwerguilen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen plaatselijk op de oostflank, vooral in het zuiden. In Ecuador plaatselijk op de oostflank. In Peru verspreid langs de oostflank van noord tot zuid. In Bolivia plaatselijk in de Yungas. Ontbreekt op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de schemering langs wegen door bergbos op middelhoogte op de oostflank naar de korte groepjes fluittonen. Overdag kan het alarm van kleine vogels zijn plaats verraden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is weinig bekend en waarschijnlijk wijder verspreid dan het aantal meldingen aangeeft; ontbossing op de oostflank vormt een bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Glaucidium parkeri | Robbins & Howell, 1995
Robbins & Howell beschreef de soort in 1995 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Glaucidium werd in 1826 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam komt van Grieks glaukidion, 'uiltje', verkleinwoord van glaux, 'uil'; Friedrich Boie voerde de naam in 1826 in. De soortnaam eert Theodore A. (Ted) Parker III (1953–1993), Amerikaans ornitholoog met een ongeëvenaarde kennis van neotropische vogels en hun geluiden. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Panguri, Zamora-Chinchipe, Ecuador.