Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Andesschreeuwuil
Andesschreeuwuil | Megascops ingens
Rufescent Screech Owl | Autillo rojizo | Corujinha-ruiva
De andesschreeuwuil is de grootste schreeuwuil van de bergbossen op de flanken van de Andes. Hij heeft bruine in plaats van gele ogen en een warm roodbruin, fijn getekend verenkleed. Vogels uit de westelijke Andes van Colombia en het noordwesten van Ecuador (colombianus) worden soms als aparte soort beschouwd.
Geluid
Een lange reeks snelle, gelijkmatige holle tonen, tu-tu-tu-tu-tu, die enkele seconden aanhoudt en licht versnelt. Zingt vooral in de schemering en 's nachts.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
25–28 cm, met korte oorpluimen, bruine ogen en een okerbruine gezichtssluier zonder duidelijke donkere rand. De bovendelen zijn warm roodbruin tot grijsbruin, met fijne donkere vermiculatie en een rij lichte vlekken op de schouders. De onderdelen zijn lichter okerbruin, met fijne donkere schachtstrepen en fijne dwarsbandering. De seksen zijn gelijk; er zijn donkerdere en lichtere, grijzere vogels.
Verwarringssoorten
De kaneelschreeuwuil Megascops petersoni is kleiner en egaler kaneelbruin, met lichte wenkbrauwen, en leeft meestal hoger. De bosschreeuwuil Megascops marshalli is kleiner, met een brede zwarte rand om de gezichtssluier en donker omrande witte vlekken op de onderdelen. De witkeelschreeuwuil Megascops albogularis heeft een witte keel en een donkere borst en leeft hoger. De cholibaschreeuwuil Megascops choliba en de roraimaschreeuwuil Megascops roraimae zijn kleiner, met gele ogen, en leven lager.
Leefgebied
Vochtig bergregenwoud en nevelwoud op de flanken van de Andes, ook bosranden, ruwweg tussen 1200 en 2500 m, plaatselijk hoger. Jaagt 's nachts vanaf een zitpost in de middelste lagen van het bos, vooral op grote insecten en andere ongewervelden. Broedt in boomholten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de Andesketens. In Ecuador op de oostflank en in het noorden ook op de westflank. In Peru langs de oostflank van de Andes over vrijwel de hele lengte van het land. In Bolivia op de oostflank in het noorden en midden van het land. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister na zonsondergang langs bosranden en wegen door het bergbos van de oostflank, bijvoorbeeld langs de Manu-weg in Peru, naar de lange reeks holle tonen. Overdag zit hij verscholen in dicht gebladerte of tussen epifyten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort komt in ongestoord bergbos vrij algemeen voor, maar ontbossing op de Andesflanken verkleint het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Megascops ingens | (Salvin, 1897)
Salvin beschreef de soort in 1897 als Scops ingens; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Megascops werd in 1848 ingevoerd door Kaup. De geslachtsnaam komt van Grieks megas, 'groot', en skōps, een kleine uil (dwergooruil). De soortnaam komt van Latijn ingens, 'enorm, zeer groot'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Jima, Azuay, Ecuador.